อวิ๋นชิงเกือบควบคุมสีหน้าไม่อยู่จริง ๆ เพราะตกใจเกินไป เด็กคนนี้โผล่มาจากไหนกัน?
สัญชาตญาณบอกเธอว่าเด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกของเหยียนเฉิน
ถ้าเป็นลูกของเหยียนเฉินจริง คนที่ลู่เหมี่ยวเหมี่ยวควรไปหาก็คือเหยียนเฉิน ไม่ใช่จงใจหลบหน้าเขาแล้วมาหาเธอเป็นการส่วนตัว
เธอเงยหน้ามองลู่เหมี่ยวเหมี่ยว ก่อนถามด้วยน้ำเสียงลำบากใจว่า “คุณโกหกฉันใช่ไหม?”
ถ้ามีเด็กเพิ่มขึ้นมาจริง ๆ เนื้อเรื่องนี้ยังมีทางกลับไปเข้าร่องเข้ารอยได้ไหม?
เมื่อเห็นอวิ๋นชิงดูเสียขวัญอย่างหนัก ลู่เหมี่ยวเหมี่ยวก็รู้สึกสะใจขึ้นมา
“ดูเหมือนคุณจะเดาได้แล้ว เด็กเป็นลูกของเหยียนเฉิน ถ้าคุณไม่เชื่อ จะไปโรงพยาบาลไหนก็ได้ ฉันตรวจอีกครั้งต่อหน้าคุณเลย”
หัวของอวิ๋นชิงแทบระเบิด เมื่อเห็นท่าทีที่ไม่กลัวแม้แต่น้อยว่าจะต้องตรวจซ้ำของลู่เหมี่ยวเหมี่ยว ก็อดคิดไม่ได้ว่าอีกฝ่ายคงตั้งครรภ์จริง ๆ
เธอก้มหน้าคอตกแล้วถามว่า 【ระบบ โลกใบเล็กกำลังจะพังหรือเปล่า?】
ระบบรีบปลอบเธอ 【ไม่หรอก โฮสต์ ใจเย็น ๆ ลองนึกถึงขนมผลึกแก้วผลไม้วิญญาณสิ คุณยอมแพ้ไม่ได้นะ!】
อวิ๋นชิงสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วค่อยสงบลง 【ใช่ ยอมแพ้ไม่ได้ โลกใบเล็กจะพังไม่ได้นะ!】
เธอลองนึกถึงบทบาทของตัวเอง ถ้าเป็นลู่หยุนชิง ในสถานการณ์แบบนี้คงไม่ยอมเชื่อแน่ ๆ แต่ลึก ๆ แล้วก็แทบจะเชื่อไปแล้ว
อย่างไรเสีย ลู่หยุนชิงก็ดูไม่ค่อยฉลาดนัก ช่วงหลังจึงมักถูกนางเอกตบหน้าหงายอยู่เสมอ
ยิ่งไปกว่านั้น เธอเคยทรยศเหยียนเฉิน จึงย่อมรู้สึกผิดและคิดว่าความดีที่เหยียนเฉินมีให้ตอนนี้คงไม่ใช่เรื่องจริงนัก
เมื่อคิดได้แล้ว สีหน้าอ่อนโยนของอวิ๋นชิงก็ฝืนขึ้นเล็กน้อย เธอจ้องลู่เหมี่ยวเหมี่ยวอย่างดุดัน มือทั้งสองข้างเผลอกำขอบโต๊ะกาแฟแน่น ก่อนส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ลู่เหมี่ยวเหมี่ยว อย่าคิดจะหลอกฉัน! ฉันไม่เชื่อหรอก!”