จงอวิ๋นเจ๋อพาอวิ๋นชิงลิ้มรสอาหารหลากหลายบนโลกมนุษย์ กินบ้าง ห่อกลับไปบ้าง จนกระทั่งอวิ๋นชิงอิ่มหนำสำราญแล้ว เขาถึงเริ่มออกตามหาสมบัติฟ้าดินต่อเสียที
ช่วงนี้อวิ๋นชิงกินอย่างมีความสุขมาก แม้ยังรักษาภาพลักษณ์เย็นชาเอาไว้ แต่กลับทำตัวสนิทสนมกับจงอวิ๋นเจ๋อมากขึ้นเรื่อย ๆ
จากเดิมที่นั่งเรียบร้อยอยู่บนไหล่ของเขา ตอนนี้กลับปีนขึ้นไปบนศีรษะของเขาแล้ว เพียงเพื่อจะได้มองเห็นไกลขึ้น
ระบบปลื้มใจไม่น้อย แอบพูดแทนเจ้านายของมันอย่างลับ ๆ 【โฮสต์ ฉันว่าจงอวิ๋นเจ๋อดีกับคุณมากเลยนะ คุณคิดว่ายังไง?】
อวิ๋นชิงนั่งขัดสมาธิอยู่บนศีรษะของจงอวิ๋นเจ๋อ มือหนึ่งเกาะมงกุฎหยกบนศีรษะเขาไว้ อีกมือหยิบผลวิญญาณลูกเล็กที่เพิ่งได้มาใส่ปาก
【ระบบ เธอไร้เดียงสาเกินไปแล้ว!】
【ลองคิดดูสิ ในเนื้อเรื่องเดิมจงอวิ๋นเจ๋อเป็นคนเนรคุณขนาดไหน? หลังจากฉันมา ฉันก็ยังไม่ได้ทำอะไรเลย จู่ ๆ เขาก็เปลี่ยนไป ดีกับฉันเกินเหตุ เธอว่ามันสมเหตุสมผลเหรอ?】
ระบบ: ……ก็สมเหตุสมผลนะ! เขาเคยไม่ดีกับคุณตอนไหนล่ะ
อวิ๋นชิงกล่าวอย่างมั่นอกมั่นใจ 【เขาต้องมีแผนอะไรแน่ ๆ! ยิ่งเขาดีกับฉันมากเท่าไร พวกเราก็ยิ่งต้องระแวดระวังมากขึ้นเท่านั้น】
ระบบยังไม่ยอมแพ้ 【เป็นไปได้ไหมว่าเขาแค่อยากดีกับคุณจริง ๆ?】
【ดูสิ ในเนื้อเรื่องเดิมสุดท้ายเขายังฆ่าฉู่อวิ๋นชิงเลย ไม่เคยดีกับฉู่อวิ๋นชิงขนาดนี้ด้วยซ้ำ แสดงว่าเขาไม่ใช่คนที่ชอบเล่นแผนการแบบนี้】
【อีกอย่าง ถ้าไม่ใช่เพราะเขา ตอนนี้คุณก็ยังเป็นแค่วิญญาณตกค้างที่หลับใหล ไม่มีอะไรเลยสักอย่าง เขาจะคิดหวังอะไรจากคุณได้?】
อวิ๋นชิงแค่นเสียง 【ถ้าแค่ดีกับคนอื่นเฉย ๆ จะยอมให้เขาปีนขึ้นไปอยู่บนหัวได้เหรอ?】