แดนสวรรค์มีเมฆมงคลลอยวน แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องไปทั่วฟ้า
เบื้องหน้าตำหนักสูงตระหง่านซึ่งรายล้อมด้วยบุปผาวิญญาณ ชายวัยกลางคนคนหนึ่งก้มศีรษะด้วยท่าทางนอบน้อม ก่อนกล่าวเสียงดังว่า “เฟิ่งเหยาขอเข้าพบชายาเทพอวิ๋นชิง”
ภายในตำหนักไร้เสียงหัวเราะร่าเริงดังเช่นวันวาน บรรยากาศกดดันขึ้นมาก
วัตถุทรงกลมคล้ายจานใบหนึ่งลอยอยู่กลางอากาศ หมุนไปอย่างเชื่องช้า
ชายหนุ่มสองคนยืนอยู่ด้านล่าง สีหน้าเคร่งขรึมขณะจ้องสังเกตมันอย่างละเอียด
เมื่อได้ยินเสียงที่ลอยมาจากด้านนอกตำหนัก คนหนึ่งก็หัวเราะเย็นชาแล้วเอ่ยเพียงคำเดียวว่า “ไสหัวไป!”
คำว่า “ไสหัวไป” ดังกึกก้องราวเสียงฟ้าผ่า ซัดกระแทกใส่คนที่อยู่นอกประตูตำหนัก
สีหน้าเฟิ่งเหยาเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ไม่กล้าโกรธ กลับยิ่งลดท่าทีให้อ่อนน้อมลงกว่าเดิม
“เฟิ่งเหยาสั่งสอนบุตรีไม่ดี จึงมาเพื่อขอขมาชายาเทพอวิ๋นชิงโดยเฉพาะ”
คราวนี้ประตูตำหนักเปิดออกในที่สุด ชายคนที่ก่อนหน้านี้ไล่เขาออกมาก้าวฉับ ๆ ออกมา ดูเผิน ๆ เป็นคนสง่างามมีมารยาท ทว่าตอนนี้กลับชี้หน้าเฟิ่งเหยาแล้วด่ากราด “เฟิ่งเหยา อย่ามาทำเป็นไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง! ถ้ายังไม่ไสหัวไป อย่าหาว่าข้าลงมือ!”
เฟิ่งเหยาเป็นถึงจักรพรรดิแห่งตระกูลเฟิ่ง ถือว่าตนมีฐานะสูงส่ง แต่แม้ถูกด่าถึงเพียงนี้ เขาก็ยังไม่กล้าตอบโต้ ซ้ำยังเอ่ยอย่างนอบน้อมว่า “ขอเทพเจ้าซู่เจ๋อช่วยผ่อนปรน ให้ข้าได้พบชายาเทพอวิ๋นชิงสักครั้งเถิด ตระกูลเฟิ่ง...ใกล้จะต้านทานไม่ไหวแล้ว”
ได้ยินเช่นนั้น ซู่เจ๋อก็หัวเราะลั่น ครั้นหัวเราะจบจึงเอ่ยเสียงเย็นว่า “ตระกูลเฟิ่งของเจ้าจะต้านทานไหวหรือไม่ เกี่ยวอะไรกับตำหนักเทพสงครามของพวกเรา?”
เฟิ่งเหยากัดฟัน ก่อนบอกจุดประสงค์ที่มาครั้งนี้ออกไปตรง ๆ