ระบบมองอวิ๋นชิงกดกริ่งหน้าบ้านเหยียนซิวโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง
【โฮสต์ ไม่ลังเลสักนิดเลยเหรอ? ไม่กลัวว่าเหยียนเฉินจะรู้เข้า…】
พอได้ยินระบบพูด อวิ๋นชิงก็หงุดหงิดขึ้นมาทันที 【หุบปากไปเลย! ยังอยากให้ฉันทำงานให้ไหม?】
ระบบ: …เธอก็ไม่ได้ทำงานให้ฉันสักหน่อย!
มันยังอดพูดไม่ได้ 【เหยียนเฉิน…】
อวิ๋นชิงตัดบทอย่างไม่สบอารมณ์ 【หรือจะให้ฉันยืนมองโลกใบเล็กพังทลาย มองเหยียนเฉินเสียหายทั้งวิญญาณไปพร้อมกับนางเอก จนวิญญาณแตกสลายไปเลย? หรืออยากให้ฉันหลุดบทบาทตอนนี้ แล้วโดนฟ้าผ่าห้าสาย?】
【ไม่ใช่ ฉัน…】
【เลิกพูดมากได้แล้ว! แค่จำไว้ว่าเปิดกลไกคุ้มครองให้ฉันก็พอ!】
ระบบยังคิดจะพูดอะไรต่อ แต่เวลานั้นเหยียนซิวเปิดประตูออกมาแล้ว เขามองอวิ๋นชิงด้วยแววตาลึกซึ้งปนยินดี ในดวงตาซ่อนความเร่าร้อนไว้จาง ๆ “อวิ๋นชิง…”
ระบบไม่สนใจเรื่องอื่นอีก รีบพูดอย่างจริงจังทันที 【โฮสต์วางใจได้ ฉันจะไม่ยอมให้เขาแตะต้องแม้แต่ปลายเส้นผมของคุณเด็ดขาด!】
อวิ๋นชิงลอบสูดหายใจ ก่อนเดินตามเหยียนซิวเข้าไปในบ้าน
บางทีเพราะต่อไปยังต้องให้อวิ๋นชิงช่วยรับมือเหยียนเฉิน เหยียนซิวจึงตั้งใจแสร้งทำเป็นรักใคร่ให้ถึงที่สุด
เขาลงมือปอกแอปเปิลด้วยตัวเอง แล้วยื่นให้อวิ๋นชิงพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน
อวิ๋นชิงคร้านจะเสแสร้งเล่นละครกับเขา ในเมื่อเป้าหมายชัดเจนอยู่แล้ว ก็เริ่มกันเลยดีกว่า!
【ระบบ…】
【รับทราบ!】
ระบบจะเติมความทรงจำที่เกี่ยวข้องช่วงหนึ่งให้เหยียนซิว ทำให้เขาเชื่อว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นจริง ส่วนโฮสต์แค่ต้องอยู่ที่บ้านเหยียนซิวสักพักก็พอ