ฮูหยินซ่งรีบกล่าวว่า “ต้องขอโทษจริง ๆ ที่ทำให้ทุกคนเสียเวลา ว่าแต่จะถามคำถามใช่ไหมคะ?”
“ซูซูจ๊ะ ลูกคิดว่าจะจัดงานแต่งเมื่อไร? พ่อกับแม่จะได้เตรียมตัวแต่เนิ่น ๆ”
“เยี่ยนหลินเอาแต่ทำงานทั้งวัน ไม่รู้จักเอาใจผู้หญิงด้วย ถ้าลูกได้รับความไม่เป็นธรรม ต้องบอกแม่นะ อยากได้อะไรก็บอกแม่ได้ ไม่ต้องเกรงใจ เราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว”
【ฮือ ๆ …ฮูหยินซ่งเป็นแม่สามีในฝันเลย!】
【ที่ฮูหยินซ่งบอกว่าคุณซ่งไม่รู้จักเอาใจผู้หญิง ฉันไม่เห็นด้วยนะ】
【คนที่เอาแต่ทำงานทั้งวัน กลับวางงานมาร่วมรายการกับภรรยา ยังจะบอกว่าไม่รู้จักเอาใจผู้หญิงอีกเหรอ?】
【คุณซ่งแค่ไม่รู้จักเอาใจผู้หญิงคนอื่น แต่เรื่องเอาใจซูซูน่ะเก่งสุด ๆ ไปเลย!】
【นั่นสิ ๆ ซูซูโดนเขาหลอกจนกลายเป็นยัยซื่อบื้อไปแล้ว!】
อวิ๋นชิงตอบอย่างว่าง่ายว่า “เข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะคุณน้าซ่ง”
ฮูหยินซ่งแสร้งตำหนิว่า “ยังเรียกคุณน้าซ่งอยู่อีกเหรอ?”
อวิ๋นชิงเขินเล็กน้อย ยกมือแตะจมูกแล้วแก้คำเรียก “ขอบคุณค่ะคุณแม่”
ฮูหยินซ่งทางนั้นตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ “ตาซ่ง ๆ! ซูซูเรียกฉันว่าแม่แล้ว เตรียมซองแดงไว้หรือยัง ต้องให้หนัก ๆ นะ อย่าขี้เหนียวล่ะ!”
พูดจบ เธอก็ไม่เปิดโอกาสให้ใครแทรก รีบถามต่อว่า “ซูซู ลูกเลือกวันแต่งงานได้หรือยัง?”
อวิ๋นชิงเหลือบมองซ่งเยี่ยนหลิน ซ่งเยี่ยนหลินจึงเอ่ยว่า “ยิ่งเร็วยิ่งดีครับ”
อวิ๋นชิงเองก็ไม่ได้ขัดข้องอะไร จดทะเบียนกันแล้ว ยังจะต้องเหนียมอายอะไรอีก
ฮูหยินซ่งพร่ำบอกสิ่งที่ต้องเตรียมต่ออีกสักพัก ก่อนจะวางสายไป
แม้ซ่งเยี่ยนหลินจะบอกว่าอยากจัดงานให้เร็วที่สุด แต่การเตรียมงานแต่งอย่างยิ่งใหญ่จริงจังก็ต้องใช้เวลาไม่น้อย แค่ตัดชุดแต่งงานก็ต้องใช้เวลานานแล้ว