บทที่ 152 เซียนจุนผู้เย็นชา กับคู่บำเพ็ญที่กลายเป็นมาร (1)
【หิว... ฉันหิวเหลือเกิน...】
เสียงแผ่วพร่าดังวนเวียนอยู่ข้างหูระบบไม่หยุด จนมันแทบอยากขังตัวเองไว้ในห้องมืด ๆ เพื่อสงบจิตสงบใจ
แต่พอลองคิดดู โฮสต์ก็ลำบากจริง ๆ
โลกใบก่อนเพราะสภาพร่างกาย ทำให้กินดื่มอย่างเต็มที่ไม่ได้มาตลอด ตอนนี้จะรู้สึกอยากกินเป็นพิเศษก็ไม่แปลก
มันทำได้แค่ปลอบว่า【รอวิญญาณของเธอตื่นขึ้นมา แล้วสร้างร่างเนื้อขึ้นใหม่ก็จะกินอะไรก็ได้ตามใจแล้ว ที่นี่คือโลกบำเพ็ญเซียน มีของอร่อยที่เปี่ยมด้วยพลังวิญญาณอยู่มากมาย...】
【ระบบ! ฉันเกลียดนาย!】
ทั้งที่รู้ว่ากินไม่ได้ ยังจะมาทำให้เธออยากกินอีก
ระบบ: ……ก็ได้ ฉันเงียบแล้ว
ระบบเงียบไปแล้ว แต่อวิ๋นชิงกลับยิ่งหงุดหงิดกว่าเดิม
ตอนนี้เธอรับรู้สิ่งที่อยู่ภายนอกไม่ได้ จึงทำได้แค่คุยกับระบบ
【ระบบ เบื่อจังเลย...】
【เบื่อก็อ่านเนื้อเรื่องซ้ำอีกสักหลายรอบสิ】
อวิ๋นชิงตอบอย่างไม่สบอารมณ์【มีอะไรให้อ่านนักหนา จะดูว่าพระเอกเปลี่ยนใจไปชอบคนใหม่ได้ยังไงหรือไง?】
ฉู่อวิ๋นชิงเจ้าของร่างเดิมกับจงหยุนเจ๋อ พระเอกของโลกนี้ เป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องกัน ทั้งสองฝึกฝนด้วยกันบ่อยครั้งและสนิทสนมกันมาก สุดท้ายจึงครองคู่เป็นคู่บำเพ็ญกันอย่างเป็นธรรมชาติ
แต่กลับเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นในพิธีผูกพันธสัญญา ฉู่อวิ๋นชิงสิ้นชีพและวิญญาณสลายไปเพื่อช่วยจงหยุนเจ๋อ
ท้ายที่สุดก็เป็นอาจารย์ของทั้งสองที่ลงมือช่วย จึงพอจะตามหาเศษเสี้ยววิญญาณของนางกลับมาได้ ทว่าเศษเสี้ยววิญญาณนั้นดันหลอมรวมเข้ากับไอมาร
เศษเสี้ยววิญญาณอ่อนแอเกินไป หากขับไล่ไอมารออก ก็ไม่อาจรักษาเศษเสี้ยววิญญาณนี้ไว้ได้
แต่หากไม่ขับไล่ไอมาร ต่อให้บำรุงเศษเสี้ยววิญญาณนี้จนฟื้นตัวได้ นางก็ต้องตกเป็นมารอย่างแน่นอน