อวิ๋นชิงไม่ทันสังเกตเลยว่าซ่งเยี่ยนหลินแอบขยับมือ
เธอกำลังยัดลูกอมในมือลงกระเป๋าอยู่ จู่ ๆ ติ่งหูก็ถูกกัดเข้าให้
เธอรีบยกมือปิดหูตัวเอง แล้วถลึงตามองซ่งเยี่ยนหลิน “คุณกัดฉันทำไม?”
ผู้ชมที่แสร้งทำเป็นชื่นชมท้องฟ้า แต่หูผึ่งฟังอยู่ตลอด พลันตื่นเต้นขึ้นมาทันที กัดตรงไหนเหรอ? เล่ารายละเอียดหน่อยสิ!
ซ่งเยี่ยนหลินยื่นมือมาดึงมือเธอออก ก่อนกระซิบข้างหูเสียงแผ่ว “ที่พักของผมอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ มีขนมกินเล่นเยอะมาก ไปไหม?”
พูดจบเขาก็จูบปลายหูเธอเบา ๆ ไม่คิดปิดบังเจตนาของตัวเองแม้แต่น้อย
ตลอด 2 ปีที่ผ่านมา ซูอวิ๋นชิงแทบไม่มีโอกาสได้เจอหน้าเขา ไม่ใช่แค่เพราะเขาบ้างานและทำงานล่วงเวลาอยู่เสมอ แต่ยังเป็นเพราะเขามีที่พักอีกแห่ง จึงแทบไม่กลับบ้านหลังนั้น
ใบหูของอวิ๋นชิงแดงก่ำ เธอรู้สึกกระอักกระอ่วนจนอยากหลบ
มือของซ่งเยี่ยนหลินที่แนบอยู่ตรงเอวเธอพลันบีบเบา ๆ ร่างของเธอสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่ เกือบกระโดดโหยง ดวงตาฉ่ำน้ำถลึงใส่เขา
ซ่งเยี่ยนหลินมองดวงตาคู่นั้น แล้วถามอีกครั้ง “ไปไหม?”
อวิ๋นชิงสะบัดหน้าหนีอย่างฉุนเฉียว แต่ไม่นานก็หันกลับมาถาม “มีขนมเยอะจริง ๆ เหรอ?”
ซ่งเยี่ยนหลินพยักหน้า อวิ๋นชิงเม้มปาก ก่อนพูดอย่างฮึกเหิมว่า “ไป!”
แววตาของซ่งเยี่ยนหลินมืดครึ้ม เขาจูงมือเธอขึ้นรถ ทั้งยังห้ามกล้องที่คิดจะตามไปด้วย
ผู้กำกับ: …สุดท้ายคุณพ่อสปอนเซอร์ก็ใช้อภิสิทธิ์จนได้
ช่างเถอะ ๆ! เพิ่งแต่งงานกันใหม่ ๆ คิดว่าผู้ชมคงเข้าใจได้
อีกอย่าง กระแสนี่…ฮิ ๆ…
ทีมงานรายการพากันส่งคำอวยพรให้พวกเขา
ผู้ชมทำได้เพียงร้องโวยวายด้วยความโมโหที่มองอะไรไม่เห็น พร้อมกับอวยพรให้ทั้งคู่มีความสุขในชีวิตแต่งงานไปด้วย