เขากับอวิ๋นชิงแต่งงานกันไม่ช้าก็เร็ว เขาจะปล่อยให้เป็นแบบนี้ตลอดไปไม่ได้ มันไม่ยุติธรรมกับอวิ๋นชิง
พอนึกถึงภาพที่เธอกอดเขาร้องไห้คราวก่อน ทั้งยังนึกถึงจูบเมื่อครู่ เขาก็พบว่าตัวเองไม่ได้รังเกียจถึงเพียงนั้น
อวิ๋นชิงก้มหน้าซึมเศร้าอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นเหยียนเฉินนิ่งไป เธอก็กำลังจะเงยหน้าดูว่าเขาเป็นอะไร แต่เพิ่งเงยหน้าขึ้นก็ถูกเหยียนเฉินประคองท้ายทอยไว้ ริมฝีปากพลันสัมผัสความนุ่มละมุน
อวิ๋นชิงตกใจสุดขีด ดวงตาเบิกกว้าง มือทั้งสองยกขึ้นปัดป่ายหมายจะผลักเขาออก
ระบบรีบเตือนว่า【ห้ามผลักเขาออก!】
มือทั้งสองที่เดิมตั้งใจจะผลักเหยียนเฉินออก จึงเปลี่ยนเป็นคว้าเสื้อบริเวณอกของเขาไว้แทน
【อ๊ากกก! จูบแรกของฉันนะ! ระบบ กลไกคุ้มครองของคุณล่ะ?】
ระบบ【……คุณก็ไม่ได้บอกให้ฉันเปิดนี่】
【ก็ฉันไม่ทันนี่นา คุณเปิดเองก่อนไม่ได้หรือไง?】
【เพื่อเคารพการตัดสินใจของผู้ดูแล ระบบจะเปิดกลไกคุ้มครองอัตโนมัติเฉพาะเมื่อเกิดเหตุที่อาจทำให้ผู้ดูแลเสียชีวิตนอกเหนือจากเนื้อเรื่อง หรือสร้างบาดแผลทางใจอย่างรุนแรงเท่านั้น ปกติต้องทำตามความประสงค์ของผู้ดูแล】
【ขอบคุณมากที่เคารพกัน】
【ด้วยความยินดี】
จากนั้นระบบก็ลองถามอย่างระมัดระวัง【ตอนนี้ผู้ดูแลต้องการเปิดกลไกคุ้มครองไหม?】
จังหวะนั้นเอง เหยียนเฉินผละจากริมฝีปากของเธอ อวิ๋นชิงจึงตอบว่า【ไม่ต้องแล้ว】
เหยียนเฉินก้มตามองเธอ พบว่าตัวเองไม่ได้รังเกียจการจูบเลยแม้แต่น้อย ทั้งยังรู้สึกว่าท่าทางตื่นตระหนกของเธอน่ารักอยู่บ้าง
เขาจึงก้มลงจูบริมฝีปากของเธออีกครั้ง