เมื่อกลับถึงวิลล่า อวิ๋นชิงกับซ่งเยี่ยนหลินก็รีบเข้าครัวไปทำอาหาร
อวิ๋นชิงปอกมันฝรั่งเสร็จแล้วหันไปมอง ก็เห็นซ่งเยี่ยนหลินกำลังจ้องโทรศัพท์อย่างตั้งใจ
เธอขยับเข้าไปดูใกล้ ๆ แล้วพบว่าเขากำลังดูวิดีโอสอนทำอาหารอยู่จริง ๆ
ในใจเธอเริ่มรู้สึกไม่ค่อยดีนัก «ซ่งเยี่ยนหลิน คุณคงไม่ได้กำลังเรียนทำตอนนี้หรอกนะ?»
ซ่งเยี่ยนหลินเงยหน้ามองเธอ แล้วตอบรับอย่างใจเย็นว่า «อืม»
อวิ๋นชิง: !!!
【ไหนบอกว่าไม่ยากไง?】
ซ่งเยี่ยนหลินพูดอย่างไม่รีบร้อนว่า «ดูแล้วก็ไม่ยาก»
อวิ๋นชิง: ……ดูเหมือนจะไม่ยาก กับลงมือทำจริงมันเหมือนกันตรงไหนกันล่ะ?
ซ่งเยี่ยนหลินดูวิดีโอจบแล้ว เตรียมลงมือทำอาหาร
อวิ๋นชิงเดินวนเวียนอยู่ด้านหลังเขา สีหน้าเป็นกังวล «คุณไหวแน่นะ?»
ซ่งเยี่ยนหลินหันมามองเธอเงียบ ๆ
อวิ๋นชิงสบตาเขาแล้วถอยหลังไปสองก้าว ก่อนยิ้มเจื่อน ๆ «คุณทำไปเลยค่ะ ทำไปเลย!»
เธอหดตัวอยู่ด้านหลัง พึมพำกับตัวเองว่า 【ต้องอ่อนไหวขนาดนี้เลยเหรอ? ก็ไม่แปลกที่เมื่อก่อนฉันจะเข้าใจผิดว่าร่างกายเขามีปัญหา ดูท่าทางแบบนี้สิ】
เธอไม่สนใจข้อเท็จจริงที่ว่าเมื่อก่อนซ่งเยี่ยนหลินไม่เคยอ่อนไหวขนาดนี้เลยแม้แต่น้อย สรุปแล้ว การเข้าใจผิดไม่ใช่ความผิดของเธอ แต่เป็นปัญหาของซ่งเยี่ยนหลินต่างหาก
เธอเน้นโยนความรับผิดชอบให้คนอื่นเป็นหลัก!
ซ่งเยี่ยนหลินเทน้ำมันลงกระทะแล้วถอนหายใจ «ซู-อวิ๋น-ชิง! ออกไปแทะเมล็ดแตงโมของคุณข้างนอกไป!»
อวิ๋นชิงรีบเผ่นออกจากครัว 【แย่แล้ว! ลืมอีกแล้วว่าเขาได้ยิน เขาคงไม่ใจแคบจนเอาคืนฉันหรอกนะ?】
ความสามารถในการได้ยินเสียงในใจของซ่งเยี่ยนหลินนี่มันโกงเกินไปแล้ว
ถึงเธอจะรู้ว่าเขาได้ยิน แต่ใครจะไม่มีช่วงใจลอยบ้างล่ะ เป็นไปไม่ได้หรอกที่จะนึกขึ้นได้ทุกครั้งก่อนคิดอะไรในใจว่าเขาได้ยินอยู่!
【คืนนี้ต้องจำให้ได้ว่าล็อกประตูระเบียงด้วย!】