น่าขันสิ้นดี! ที่แท้เธอก็เป็นเพียงตัวแทนของคุณหนูเสิ่นคนนั้นมาตลอด
ตอนนี้หญิงสาวในดวงใจของเขากลับมาแล้ว เขาจึงแทบรอไม่ไหวที่จะตัดความสัมพันธ์กับเธอให้ขาด
เฉิงหลินมองตรงไปข้างหน้า ไม่ได้หันไปมองสภาพน่าเวทนาของหร่วนเว่ยเว่ย แต่กลับเอ่ยว่า “คุณฟู่กล้าพาคุณไปพบคุณหนูเสิ่นตรง ๆ ก็แสดงว่าเขาไม่มีอะไรต้องรู้สึกผิด”
“คุณก็เห็นแล้วว่าเขาใส่ใจคุณหนูเสิ่นมากแค่ไหน เขาไม่มีทางยอมให้ใครหรือเรื่องอะไรมาทำร้ายคุณหนูเสิ่นได้”
“ยอมรับสถานะของตัวเองเสีย จะเป็นผลดีกับทุกฝ่าย”
หร่วนเว่ยเว่ยกำมือแน่น กลั้นสะอื้นพลางถามอย่างอดไม่ไหวว่า “เพราะฉะนั้น คุณกำลังจะบอกว่าทั้งหมดเป็นความผิดของฉันงั้นเหรอ? ฉันไม่รู้จักสถานะของตัวเองเองสินะ?”
“ทั้งที่ตอนฉันถูกคนอื่นลวนลาม เขาก็ปกป้องฉัน แถมยังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ แม้แต่คุณชายฉินยังคิดว่าเขาปฏิบัติกับฉันเป็นพิเศษ”
“วุฒิการศึกษาของฉันไม่ได้โดดเด่นอะไร แต่ฉันก็ยังได้ทำงานอยู่ฝ่ายประธาน”
“วันวาเลนไทน์ปีนี้ เขาเจาะจงแจกช็อกโกแลตให้คนในฝ่ายประธาน ทั้งที่ปีก่อน ๆ ไม่เคยทำ”
“คุณกล้าพูดไหมว่าทั้งหมดนี้เป็นแค่ฉันคิดไปเอง เขาไม่ได้ปฏิบัติกับฉันเป็นพิเศษเลยสักนิด?”
“ฉันแค่ไม่คิดว่า…ที่เขาปฏิบัติกับฉันเป็นพิเศษ ก็เพราะหน้าตาของฉันเหมือนคุณหนูเสิ่นเท่านั้น”
พอหร่วนเว่ยเว่ยพูดถึงตรงนี้ อารมณ์ของเธอก็พังทลายลงอีกครั้ง ร้องไห้จนหยุดไม่ได้
เฉิงหลินทำท่าเหมือนอยากพูดแต่ก็ไม่พูด สุดท้ายอดเอ่ยไม่ได้ว่า “คุณคิดมากไปจริง ๆ”
“พนักงานของบริษัทถูกคนจากบริษัทคู่ค้าลวนลาม ไม่ว่าเป็นใคร คุณฟู่ก็ต้องโกรธอยู่แล้ว”