ฉินเหยียนอดเอ่ยขึ้นมาไม่ได้ “อวิ๋นชิง ในสายตาเธอมีแต่สือเหิงหรือไง? ฉันยืนตัวเบ้อเริ่มอยู่ตรงนี้ ยังมองไม่เห็นอีกเหรอ?”
อวิ๋นชิงปล่อยฟู่สือเหิงอย่างเขินอาย ก่อนจะทักทายเขา “พี่เหยียน…”
ฉินเหยียนเหลือบมองฟู่สือเหิง แล้วหัวเราะอย่างมีเลศนัย “อวิ๋นชิง พี่สือเหิงของเธอคิดถึงเธอมาตลอดหลายปีนี้เลยนะ”
อวิ๋นชิงแอบมองฟู่สือเหิง ก่อนจะก้มหน้าลงอย่างเขินอาย แต่ในใจก็อดแขวะไม่ได้
คิดบ้าอะไร! ถ้าคิดถึงขนาดนั้นจริง ทำไมไม่ไปหาเธอล่ะ หรือไม่มีเงินค่าตั๋วเครื่องบิน?
เธอรู้สึกว่าผู้ชายเฮงซวยคนนี้ไม่ได้รักแสงจันทร์ขาวมากมายอะไรนัก ถ้ารักจริง ทำไมอีกฝ่ายยังไม่ทันตาย เขาก็รีบร้อนหาตัวแทนแล้วล่ะ?
เขาหาตัวแทนเพราะรักแสงจันทร์ขาวลึกซึ้งงั้นเหรอ? ไม่ใช่! ก็แค่ทำเพื่อตัวเองจะได้เสพสุขต่างหาก!
ยิ่งคิดอวิ๋นชิงก็ยิ่งโมโห ผู้ชายเฮงซวยแบบนี้ พอถึงตอนตามง้อเมียกลับมีแค่สองบทเองเนี่ยนะ!
เธอโกรธจนเกินไป จึงรู้สึกแน่นหน้าอกขึ้นมานิดหน่อย
ฉินเหยียนยังคิดจะเลี่ยงไม่พูดถึงหร่วนเว่ยเว่ย แล้วเล่าให้อวิ๋นชิงฟังอย่างละเอียดว่าฟู่สือเหิงคิดถึงเธอแค่ไหน
แต่ฟู่สือเหิงกลับยื่นมือมาคว้าแขนเธอไว้กะทันหัน แล้วถามว่า “ไม่สบายเหรอ?”
อวิ๋นชิงรีบสงบจิตใจลง ในเนื้อเรื่องเดิม ตอนเสิ่นอวิ๋นชิงเพิ่งกลับประเทศ เธอไม่ได้เข้าโรงพยาบาล
โชคดีที่รักษามาหลายปี ตอนนี้ร่างกายนี้ดีขึ้นมากจริง ๆ พออารมณ์สงบลง ความรู้สึกแน่นหน้าอกก็หายไปด้วย
เธอส่ายหน้า “ไม่เป็นไร”
ดูท่าต่อไปเธอคงต้องระวังหน่อย จะตื่นเต้นเกินไปเพราะพล็อตนิยายไม่ได้ ไม่อย่างนั้นถ้าอาการกำเริบผิดเวลา เนื้อเรื่องก็พังหมดพอดี