ผู้ชายสารเลวช่างเอาอกเอาใจหญิงสาวในดวงใจอย่างไม่มีขีดจำกัดจริง ๆ
แต่อวิ๋นชิงไม่ได้หมดกำลังใจ เรื่องครั้งนี้เป็นแค่เรื่องเล็กน้อย เขาไม่ถือสา บางทีอาจจะยังชอบใจที่หญิงสาวในดวงใจใส่ใจเขาด้วยซ้ำ แต่ถ้าต่อไปเธอทำเกินเลยมากขึ้นเรื่อย ๆ เขาคงรับไม่ไหวแน่
ฟู่สือเหิงไม่รู้เลยว่าสมองน้อย ๆ ของเธอกำลังคิดอะไรอยู่
เขาจุมพิตหน้าผากเธอเบา ๆ แล้วพูดว่า “พี่เคยบอกแล้วว่าเธอเป็นน้องสาวคนเดียวที่พี่ยอมรับ เธอประกาศความเป็นเจ้าของได้แน่นอน”
ชั่วขณะนั้น อวิ๋นชิงซึ่งเป็นหญิงสาวในดวงใจและหลงรักเขาไม่รู้ว่าควรจะเสียใจหรือดีใจ
ถ้าเสียใจ ฟู่สือเหิงก็สนับสนุนให้เธอประกาศความเป็นเจ้าของนี่นา เขาปฏิบัติกับเธอเป็นพิเศษขนาดนี้!
ถ้าดีใจ เขากลับบอกว่าเธอเป็นน้องสาว แสดงท่าทีราวกับแค่เอ็นดูน้องสาว ไม่มีความรู้สึกชายหญิงเลยแม้แต่น้อย
สุดท้ายอวิ๋นชิงจึงได้แต่ซุกเข้าไปในอ้อมแขนเขา ทั้งดีใจทั้งเศร้า แล้วถูไถอกเขาเบา ๆ ก่อนจะฮึดฮัดว่า “พี่พูดเองนะ! พูดแล้วต้องรักษาคำพูดด้วย”
“แน่นอน”
ฟู่สือเหิงพูดจบก็จับข้อมือเธอไว้ แล้วอมอมยิ้มที่เธอถือค้างอยู่เข้าปาก
อวิ๋นชิงเงยหน้ามองการกระทำของเขา อดถามไม่ได้ว่า “พี่สือเหิงชอบกินอมยิ้มมากเหรอคะ?”
แม้แต่ชิ้นที่เธอกินเหลือ เขาก็ยังติดใจขนาดนี้
ในเนื้อเรื่องเดิมก็ไม่ได้กำหนดไว้แบบนี้นี่นา!
ในเรื่องบรรยายแต่ตอนเขาสูบบุหรี่ว่าดึงดูดใจและมีเสน่ห์แค่ไหน
ฟู่สือเหิงใช้นิ้วโป้งถูผิวตรงข้อมือเธอโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกจั๊กจี้ทำให้อวิ๋นชิงอดงอนิ้วมือไม่ได้ แต่กลับไม่มีความคิดจะดิ้นหนี