เมื่อเห็นอวิ๋นชิงร้องไห้จนปลายจมูกแดงก่ำ ฟู่สือเหิงก็รู้สึกผิดอย่างยิ่ง หากเขาไม่โง่ขนาดนี้ เธอก็คงไม่เสียใจถึงเพียงนี้
เขาจุมพิตดวงตาของเธออย่างอ่อนโยน «ขอโทษนะ... เป็นพี่เองที่ไม่ดี»
อวิ๋นชิงมองเขาทั้งน้ำตา มือทั้งสองข้างกำเสื้อบริเวณเอวของเขาไว้แน่นด้วยความประหม่า อยากถามให้แน่ใจว่าเขาหมายความว่าอย่างไรกันแน่
แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ก็ถูกฟู่สือเหิงจูบเสียก่อน
อวิ๋นชิง: !!!
ทำไมจู่ ๆ ถึงทำแบบนี้ล่ะ!
คาแรกเตอร์เอาแต่ใจของคุณหายไปไหน? ไม่ใช่ว่าคุณปักใจว่าฉันเป็นน้องสาวหรอกเหรอ?
ฉันแค่พูดไปอย่างนั้นเอง คุณกลับคิดว่าฉันเป็นแฟนจริง ๆ ซะแล้วเหรอ!
เดิมทีบทที่อวิ๋นชิงวางแผนไว้คือ หญิงสาวในดวงใจหลงรักพระเอก จึงพยายามหาทางทุกวิถีทางเพื่อจะได้อยู่กับเขา
แต่พระเอกกลับคิดว่าเธอเป็นเพียงน้องสาว แม้จะรักและเอ็นดูเธอ แต่ก็ไม่ยอมพัฒนาความสัมพันธ์เป็นความรักระหว่างชายหญิง
จากนั้นเพราะตอบรับความรู้สึกของเธอไม่ได้ พระเอกจึงรู้สึกผิดและสงสารที่เธอสุขภาพไม่ดี เมื่ออยู่ระหว่างเธอกับนางเอก เขาจึงเลือกยืนข้างเธอเสมอ คอยทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจนางเอก
ทั้งตรงกับบทบาทของเธอ ทั้งเป็นไปตามเนื้อเรื่อง ขอเพียงแสดงไปจนถึงตอนจบอย่างราบรื่น เธอก็จะได้รับรางวัลแล้ว
แต่ใครจะคิดว่าพระเอกคนนี้จะไม่เล่นไปตามบท
【ระบบ! ระบบ! กลไกคุ้มครองล่ะ? ฉันไม่อยากจูบกับผู้ชายสารเลวนะ!】
ระบบตอบเสียงอ่อยว่า 【โฮสต์ กลไกคุ้มครองมีความเสี่ยงอยู่บ้าง หากถูกวิถีสวรรค์จับได้ อาจถูกสายฟ้าฟาดเอาได้ ในเมื่อจูบกันไปแล้ว ลอง... อดทนไปก่อนดีไหม?】