ซ่งเยี่ยนหลินถูกเสียงในใจของเธอรบกวนอีกแล้ว จึงลุกขึ้นถือกะละมังเดินไปข้างเตียงคนไข้เสียเลย
อวิ๋นชิงจ้องกะละมังในมือเขา ก่อนจะวิ่งตามต้อย ๆ “ซ่งเยี่ยนหลิน! เยอะขนาดนั้นคุณกินหมดหรือไง?”
“กินไม่หมดก็ให้ลู่โจวกินได้”
อวิ๋นชิงแย้งอย่างโมโห “แล้วแฟนคุณไม่คู่ควรจะกินหรือไง?”
“คุณว่าไงล่ะ?”
แฟนอะไรกัน!
แฟนที่เสแสร้งรักกัน แค่รอให้ฉันตายแล้วจะได้แบ่งสมบัติงั้นเหรอ?
คนไร้หัวใจไม่คู่ควรกับผลไม้หรอก!
ซ่งเยี่ยนหลินอาศัยส่วนสูงกับแขนที่ยาวของตัวเอง ชูกะละมังขึ้นพลางมองอวิ๋นชิงกระโดดไปมา พยายามแย่งเท่าไรก็แย่งไม่ถึง เธอโกรธจนทุบเขาไปสองที ก่อนจะกอดแขนเขาแล้วพยายามดึงลงมาอย่างสุดแรง สุดท้ายเขาถึงยอมให้เธอแย่งสตรอว์เบอร์รีไปสองลูก
จากนั้นพอเห็นเธอยิ้มเหมือนคนโง่ ความขุ่นเคืองในใจก็มลายไปหมด อย่างไรเขาก็ไม่ควรถือสาคนโง่มากนัก
เมิ่งเล่ออี๋นั่งไม่ติดเสียแล้ว จึงได้แต่ลุกขึ้นกล่าวลา
อวิ๋นชิงถือสตรอว์เบอร์รีที่แย่งมาได้ โบกมือลาเธอ แล้วฉวยโอกาสตอนซ่งเยี่ยนหลินไม่ทันสังเกต หยิบเชอร์รีมาอีกสองลูก
หลังเมิ่งเล่ออี๋จากไป ซ่งเยี่ยนหลินมองอวิ๋นชิงแล้วขมวดคิ้วถาม “คุณกับแม่ดอกไม้เมิ่งคนนั้นเป็นเพื่อนกันมานานแค่ไหนแล้ว?”
อวิ๋นชิงมองเขาอย่างไม่เข้าใจ “ประมาณปีหนึ่งมั้ง ถามทำไมเหรอ?”
พูดจบ จู่ ๆ เธอก็เกิดระแวดระวังขึ้นมา
【หรือว่าคุณถูกใจแม่จิ้งจอกเมิ่งเล่ออี๋นั่น เลยคิดจะนอกใจ? ไม่ได้! อย่าแม้แต่จะคิด! ฉันบอกไว้เลย สมบัติของคุณเป็นของฉัน!】
【อ้อ... เกือบลืมไปว่าซ่งเยี่ยนหลินไม่มีความสามารถแบบนั้น】