หร่วนเว่ยเว่ยไม่รู้ว่าจากไปตั้งแต่เมื่อไรแล้ว
อวิ๋นชิงไม่ได้สนใจเธอ เตรียมพาฟู่สือเหิงกลับบ้าน
พอดีต้องผ่านห้องส่วนตัวที่ฉินเหยียนกับคนอื่น ๆ อยู่ จึงแวะบอกพวกเขาได้
ฟู่สือเหิงมีบอดี้การ์ดช่วยพยุง แต่ยังยืนกรานจะจับมืออวิ๋นชิงไว้ พอมาถึงหน้าห้องส่วนตัว อวิ๋นชิงกำลังจะเข้าไปทักทาย ทว่าเขากลับยึดมือเธอไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย
“อย่าคิดจะทิ้งผมไปอีกนะ!”
อวิ๋นชิง: ไม่สิ ในหัวคุณคิดอะไรอยู่กันแน่? ฉันทิ้งคุณไปตั้งแต่เมื่อไรกัน?
ภายใต้สายตาตัดพ้อของฟู่สือเหิง อวิ๋นชิงจึงจำต้องพาเขาเข้าไปด้วย
พอได้ยินว่าฟู่สือเหิงเมา ฉินเหยียนที่แค่กรึ่ม ๆ ก็เดินเข้ามาหา มองสำรวจฟู่สือเหิงแล้วถามว่า “เมาจริงเหรอ?”
ฟู่สือเหิงเอนพิงกำแพงข้างประตูอย่างเกียจคร้าน ก่อนจะเงยหน้ามองเขา เห็นเพียงหัวคนที่แกว่งไปมาตรงหน้า จนทำให้เวียนหัว
แต่สีหน้าของเขายังนิ่งสนิท นอกจากแววตาพร่ามัวอยู่บ้าง ก็แทบดูไม่ออกว่าเมาจนเลอะเลือนแล้ว
จนกระทั่งเขาขมวดคิ้วแล้วถามว่า “คุณเป็นใคร?”
ฉินเหยียน: โอ้โห เมาจนจำคนไม่ได้แล้ว
ฉินเหยียนไม่เคยเห็นฟู่สือเหิงเมาหนักขนาดนี้มาก่อน อย่างไรเสียอีกฝ่ายไม่เต็มใจดื่ม ก็แทบไม่มีใครกล้ากรอกเหล้าใส่ปากเขา
ครั้งนี้ที่พวกเขากรอกเหล้าจนเขาเมาได้สำเร็จ อวิ๋นชิงมีส่วนช่วยมากที่สุด
ฉินเหยียนเห็นเป็นเรื่องสนุก จึงชี้จมูกตัวเองแล้วพูดว่า “ผมไง! ฉินเหยียน!”
เห็นฟู่สือเหิงขมวดคิ้วครุ่นคิด เขาจึงถามว่า “นึกออกหรือยัง?”
ฟู่สือเหิงพยักหน้า พูดช้า ๆ ว่า “นึกออกแล้ว ฉินเหยียน ไอ้โง่ที่ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องคนนั้นไง”