อวิ๋นชิงลองคิดดูอย่างละเอียด แม้ตอนนี้เหยียนเฉินจะเย็นชากับเธอมาก แต่ในเมื่อเขาพาเธอกลับบ้านหลังจากเธอเมา ไม่ว่าเขาจะยอมให้เธอพักเพราะทนเธอรบเร้าไม่ไหวหรือไม่ เธอก็น่าจะมองเห็นความหวังขึ้นมาบ้าง และยิ่งตามตื๊อเขาหนักกว่าเดิมจนชวนให้คนรำคาญสิถึงจะถูก
เมื่อคิดได้เช่นนั้น จำนวนข้อความที่อวิ๋นชิงส่งหาเหยียนเฉินก็เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวทันที ถึงเหยียนเฉินจะไม่ตอบสักครั้ง เธอก็ยังส่งวันละหลายสิบข้อความ
ผลก็คือเนื้อหาในข้อความดูไม่ใส่ใจขึ้นเรื่อย ๆ แถมยังมีข้อความซ้ำกันไม่น้อย
อย่างเช่น ทุกวันจะมีสามข้อความถามว่าเขากินข้าวดี ๆ หรือเปล่า ส่งตอนเช้า กลางวัน และเย็น
มีข้อความหนึ่งเตือนให้เขาเข้านอนเร็ว ๆ ส่งตอนกลางคืน
มีสองข้อความบอกว่าถ้าทำงานเหนื่อยก็ให้พักบ้าง ส่งตอนเช้ากับตอนบ่าย
ยังมีสติกเกอร์จูบอรุณสวัสดิ์หนึ่งอัน กับสติกเกอร์จูบราตรีสวัสดิ์อีกหนึ่งอัน
ระหว่างวันยังมีข้อความว่า ‘ฉันคิดถึงคุณแล้ว’ หนึ่งข้อความ ‘คุณคิดถึงฉันไหม’ อีกหนึ่งข้อความ ‘ฉันคิดถึงคุณอีกแล้ว’ หนึ่งข้อความ ‘คุณคงไม่คิดถึงฉันเลยใช่ไหม’ หนึ่งข้อความ ‘ฉันคิดถึงคุณมากจริง ๆ’ หนึ่งข้อความ ‘ฉันรู้อยู่แล้วว่าคุณไม่คิดถึงฉันหรอก’ หนึ่งข้อความ...
แม้เธอจะส่งข้อความเรื่องอื่นปะปนมาบ้าง แต่ข้อความข้างต้นเป็นสิ่งที่ต้องส่งทุกวัน ทำให้ดูเหมือนทำไปตามหน้าที่ ไม่มีความจริงใจเลยสักนิด
แถมครึ่งหนึ่งยังเป็นข้อความทำนองฉันคิดถึงคุณ แต่คุณไม่คิดถึงฉัน จนเหยียนเฉินอดสงสัยไม่ได้ว่าเธอคิดเนื้อหาไม่ออกแล้ว ถึงได้หาวิธีนี้มาส่งให้ครบจำนวน
ไม่ว่าอย่างไร เหยียนเฉินก็ไม่ได้ซาบซึ้งแม้แต่น้อย แถมยิ่งคิดก็ยิ่งโมโหกับท่าทีขอไปทีของเธอ