อวิ๋นชิงย้ายไปอยู่ห้องข้าง ๆ ฟู่สือเหิง บนเตียงยังคงมีตุ๊กตานุ่มนิ่มวางอยู่เต็มไปหมด
ฟู่สือเหิงลูบศีรษะเธออย่างเอ็นดู ก่อนเอ่ยอย่างไม่ค่อยวางใจว่า “คืนนี้พี่จะไม่ปิดประตูนะ ถ้ากลัวก็เรียกพี่ได้”
อวิ๋นชิงพยักหน้าอย่างว่าง่าย ทว่าในใจกลับคิดว่า พี่นี่แหละที่น่ากลัวกว่าใครเลย!
แต่ถึงอย่างนั้น กลางดึกเธอก็ยังกอดตุ๊กตาวิ่งไปห้องของฟู่สือเหิงอยู่ดี
เพราะมีฟ้าร้อง
ฟู่สือเหิงลืมตาขึ้นท่ามกลางเสียงฟ้าร้องครืนครั่น แล้วก็พบว่ามีคนยืนอยู่ข้างเตียง
เขาสะดุ้งเฮือก ลุกพรวดขึ้นนั่ง ก่อนจะมองเห็นว่าเป็นอวิ๋นชิง
เขารีบลงจากเตียง ดึงเธอเข้ามากอดไว้ “เป็นอะไรไป กลัวฟ้าร้องหรือ”
อวิ๋นชิงกำเสื้อบริเวณอกของเขาไว้แน่น แล้วพยักหน้าส่ง ๆ
ฟู่สือเหิงรู้สึกได้ว่าทั้งร่างของเธอกำลังสั่น จึงรีบอุ้มเธอขึ้นไปบนเตียงของตัวเอง
อวิ๋นชิง: …
ผู้ชายสารเลว ฉวยโอกาสตอนคนอื่นตกอยู่ในอันตราย!
ฟู่สือเหิงเปิดไฟ มองใบหน้าซีดขาวไร้สีเลือดของเธอ แล้วปลอบอย่างเจ็บปวดใจว่า “ไม่ต้องกลัว พี่อยู่ตรงนี้”
เขาให้คนยกนมอุ่นขึ้นมาแก้วหนึ่ง แล้วกล่อมให้อวิ๋นชิงดื่มจนหมด
จากนั้นจึงเปิดผ้าห่มขึ้นนอน ดึงอวิ๋นชิงเข้ามาในอ้อมแขน ตบหลังเธอเบา ๆ พร้อมเล่านิทานกล่อมให้นอน
อวิ๋นชิงซบอยู่ในอ้อมแขนเขา ฟังเสียงหัวใจเต้นสม่ำเสมอ พลันรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาจริง ๆ เล็กน้อย
แต่ไม่นานเธอก็ได้สติ
นี่มันผู้ชายสารเลวชัด ๆ! จะปล่อยให้เขามาหลอกลวงไม่ได้!
แล้วเธอก็หลับไปในอ้อมแขนของผู้ชายสารเลว
ฟู่สือเหิงกลัวว่าอวิ๋นชิงจะสะดุ้งตื่นอีก จึงตบหลังเธอเบา ๆ อยู่ตลอด ไม่กล้าหลับ
กระทั่งถึงเช้า เสียงฟ้าร้องหยุดลง เขาถึงค่อยวางใจหลับตาพักสักครู่