เหยียนเฉินเดินเข้าไปดึงเธอเข้ามากอดไว้แนบอก น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยว่า “ผมไม่ชอบเห็นคุณร้องไห้”
ได้ยินดังนั้น อวิ๋นชิงรีบซับน้ำตากับเสื้อของเขา ก่อนกะพริบตาปริบ ๆ มองเขาด้วยดวงตาฉ่ำน้ำอย่างน่าสงสาร
เหยียนเฉินใช้นิ้วลูบหางตาที่แดงระเรื่อของเธอ ขมวดคิ้วพลางกำชับว่า “ต่อไปห้ามทำเรื่องอันตรายอีก แล้วก็ห้ามแอบเข้าไปในครัวด้วย”
อวิ๋นชิงพยักหน้ารัว ๆ ว่าง่ายสุด ๆ
แต่สายตาของเหยียนเฉินกวาดผ่านเสื้อผ้าของเธอที่จัดเรียบร้อยจนไม่เหลือร่องรอยยุ่งเหยิง พอนึกย้อนถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล แววตาจึงเจือความสงสัยขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
อวิ๋นชิงถูกเขามองจนรู้สึกผิดอยู่บ้าง เธอค่อย ๆ ยื่นสองนิ้วออกมา คีบแขนเสื้อเขาแล้วแกว่งเบา ๆ ก่อนเอ่ยเสียงแผ่วว่า “เหยียนเฉิน ฉันหิวแล้ว...”
อวิ๋นชิงเองก็กลุ้มใจมาก เธอต้องทำทุกวิถีทางเพื่อหวังจะได้คลุกเคล้ากับเหยียนเฉิน แต่ก็ต้องรับประกันว่าจะไม่ล่วงเกินเขาจริง ๆ แถมยังทำลายภาพลักษณ์ของตัวเองไม่ได้อีก
ถ้าอย่างนั้นก็ต้องหาทางทำให้ทุกอย่างกลายเป็นเรื่องบังเอิญที่สมเหตุสมผล
เธอมีน้ำใจอยากต้มโจ๊กให้เหยียนเฉิน จับหัวใจเขาผ่านทางท้อง แบบนี้ฟังดูมีเหตุผลใช่ไหมล่ะ?
พอดีตอนสำคัญหม้อดันเดือดล้นออกมา เธอทำพลาดไปเอง จะให้พูดได้แค่ว่าคิดไม่รอบคอบ เธอก็หงุดหงิดเหมือนกันนะ!
แต่สายตาแบบนั้นของเหยียนเฉินหมายความว่ายังไง?
【ระบบ เหยียนเฉินสงสัยฉันหรือเปล่า?】
ระบบปลอบเธอ 【ไม่เป็นไร ต่อให้เขาสงสัยจริง ๆ ก็ยังมีวิธีรับมือ เธอแกล้งทำตัวน่าสงสาร แล้วขอให้เขาอย่าเปิดโปงก็พอ】