ขาทั้งสองข้างของเธอราวกับมีความคิดเป็นของตัวเอง ค่อย ๆ พาเธอเดินไปหาฟู่สือเหิง ไม่นานก็ทำให้เขาสังเกตเห็น
เมื่อสายตาของฟู่สือเหิงจับจ้องมาที่เธอ ฝีเท้าของเธอก็ชะงักไปเล็กน้อย อดนึกถึงความใจไม้ไส้ระกำที่เขาเคยปฏิบัติต่อเธอไม่ได้ ในใจจึงอดหวาดกลัวขึ้นมาไม่ได้
แต่ฟู่สือเหิงกลับไม่เปลี่ยนสีหน้าแม้แต่น้อยเมื่อเห็นเธอ ไม่ได้แสดงความรังเกียจราวกับอยากให้เธอตายเหมือนก่อนเลย
เธอจึงผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก แล้วลองเดินเข้าไปหาเขาต่อ
ฟู่สือเหิงเห็นเพียงเงาร่างหนึ่งลอยเข้ามาหา พอเข้ามาใกล้ก็รู้สึกเลือนรางว่าคล้ายอวิ๋นชิงที่ดูอวบอิ่มขึ้น
เอ๊ะ? ในที่สุดอวิ๋นชิงก็อ้วนขึ้นแล้วเหรอ?
เดี๋ยวก่อน อวิ๋นชิงมาหาเขาแล้ว!
ฮือ... รู้อยู่แล้วว่าอวิ๋นชิงไม่มีทางทิ้งเขาไปทั้งที่ได้เขาแล้วไม่รับผิดชอบ อวิ๋นชิงรักเขามากจริง ๆ ด้วย!
ในหัวของฟู่สือเหิงคิดฟุ้งซ่านไปไกล ทว่าบนใบหน้ากลับยังคงเรียบเฉย มีเพียงแววตาที่ฉายความเกียจคร้านจาง ๆ
ตอนอวิ๋นชิงตามหาฟู่สือเหิงจนพบ ก็เห็นเขายื่นมือไปทางหร่วนเว่ยเว่ยพอดี «อวิ๋นชิง?»
หร่วนเว่ยเว่ยเห็นเขาคิดว่าเธอเป็นอวิ๋นชิง ใบหน้าก็พลันซีดเผือด หัวใจเจ็บแปลบขึ้นมา
เธอมองฟู่สือเหิงที่แววตาพร่ามัว ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา ความปรารถนาที่จะได้อยู่กับเขาดี ๆ สักพักกดเอาไว้ไม่อยู่ จึงสะอื้นบอกว่า «ฉันเอง»
อวิ๋นชิง: ???
นี่คงไม่ได้จะเปิดฉากเมามายจนเผลอมีสัมพันธ์กันหรอกนะ?
เธอขมวดคิ้ว ในใจรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย
ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าเนื้อเรื่องจะดำเนินไปแบบนี้ แต่พอคิดถึงฟู่สือเหิงที่กอดเธอจูบฟัดทุกวัน แล้วจูบฟัดเสร็จก็ยังไปจูบฟัดผู้หญิงคนอื่นอีก