【ระบบ ร่างเดิมอยู่ในสภาวะหลับใหล รับรู้สิ่งรอบตัวไม่ได้ แล้วฉันต้องเหมือนเธอด้วยหรือเปล่า?】
ระบบมีเหตุผลเต็มเปี่ยม 【ฉันก็แค่กลัวว่าเธอจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นมาน่ะสิ ถ้าเผลอถูกวิถีสวรรค์สังหารขึ้นมาจะทำยังไง? ระวังไว้ก่อนย่อมดีกว่า เราต้องพยายามทำตัวให้ตรงกับลักษณะของร่างเดิมให้มากที่สุด】
อวิ๋นชิง: ก็ได้ ถือว่าเธอมีเหตุผล
【ตอนนี้ฉันอยู่ในสภาพวิญญาณ วิญญาณของฉันคงมีหน้าตาไม่เหมือนร่างเดิมใช่ไหม?】
【วางใจเถอะ ตอนนี้หน้าตาเหมือนกันแล้ว】
อวิ๋นชิงไม่ได้ถามอะไรต่อ ระบบก็ต้องมีความสามารถพิเศษบ้างเป็นธรรมดา
เธอถอนหายใจอยู่พักหนึ่ง ก่อนกล่าวอย่างจริงจังว่า 【ระบบ ฉันต้องหลับใหลแล้วจริง ๆ】
ระบบตกใจ 【เป็นอะไรไป? ตรงไหนไม่สบายหรือเปล่า?】
อวิ๋นชิงพูดอย่างขุ่นเคือง 【ฉันหิว ฉันหิว ฉันหิวแล้ว!】
ตะโกนจบเธอก็พูดอย่างน่าสงสารว่า 【พอหลับไปก็ไม่หิวแล้ว】
ระบบ: … นั่นมันแค่เธอคิดไปเอง! เธอแค่อยากกิน ไม่ได้หิวสักหน่อย!
【ฉันจะนอนแล้ว อีก 200 ปีค่อยปลุกนะ】
【ได้ เธอนอนเถอะ】
อวิ๋นชิงหลับไปได้ไม่นาน จงอวิ๋นเจ๋อก็ปรากฏตัวขึ้น
ระบบตื่นเต้นอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่ได้ปลุกอวิ๋นชิง
ถึงเธอตื่นขึ้นมาก็รับรู้สิ่งรอบตัวไม่ได้อยู่ดี ปล่อยให้หลับต่อไปเถอะ ไม่อย่างนั้นหูของมันคงต้องทนทรมานอีก
*
ดวงวิญญาณของฉู่อวิ๋นชิงถูกวางไว้ในสถานที่เก็บตัวบำเพ็ญของจงอวิ๋นเจ๋อ มีม่านพลังกั้นที่เขาวางไว้ด้วยตนเอง นอกจากเขาแล้ว ใครก็เข้าใกล้ไม่ได้ ที่นี่จึงเป็นเขตหวงห้ามของสำนัก
แม้ตอนนี้ดวงวิญญาณของฉู่อวิ๋นชิงจะไม่อยู่ในสภาพที่พร้อมสลายไปได้ทุกเมื่อเหมือนช่วงแรก แต่ก็ยังไม่สมบูรณ์อยู่ดี ร่างวิญญาณโปร่งใสนอนนิ่งอยู่บนเตียงหยกวิญญาณซึ่งช่วยหล่อเลี้ยงดวงวิญญาณ หลับใหลวันแล้ววันเล่า