เหยียนเฉินหน้าบึ้งตึง เอ่ยว่า “อยู่นิ่ง ๆ หน่อย ผมจะไปส่งคุณกลับบ้าน”
อวิ๋นชิงไม่ยอมอยู่นิ่ง แถมยังคิดจะทุบตีและเตะเขาอีก สุดท้ายเหยียนเฉินจนปัญญา ได้แต่ดึงเธอมานั่งบนตัก แล้วกอดรัดเธอไว้ในอ้อมแขน
อวิ๋นชิงดิ้นอยู่พักหนึ่งแต่ก็ไม่หลุด สุดท้ายจึงร้องไห้อย่างเสียใจ “ถังถัง เจ้าถังถังที่รักของแม่ อยู่ที่ไหน? แม่ถูกคนลักพาตัวแล้ว”
เหยียนเฉินไม่สนใจเธอ
เธอร้องไห้คร่ำครวญอยู่พักหนึ่ง ทั้งที่ไม่มีน้ำตาสักหยด จากนั้นก็จ้องเหยียนเฉินเขม็ง “ปล่อยฉันนะ ไม่งั้นฉันกัดคุณจริง ๆ ด้วย!”
คนขับรถเงียบ ๆ ยกฉากกั้นขึ้น
อวิ๋นชิงพูดแล้วทำจริง เธอกัดคางเหยียนเฉินเข้าเต็มคำ
เหยียนเฉินขมวดคิ้ว ในที่สุดก็ยอมปล่อยมือข้างหนึ่งมาบีบแก้มเธอเพื่อให้ยอมคาย
อวิ๋นชิงยอมปล่อยก็จริง แต่กลับชักมือออกมาได้อีกข้าง คว้าเนกไทของเขาแล้วกระชาก จนเกือบทำให้เหยียนเฉินถูกรัดคอตาย
เหยียนเฉินตบมือเธอเบา ๆ แล้วเอ่ยเสียงเข้ม “ลู่หยุนชิง ถ้ายังวุ่นวายอีก ผมจะโยนคุณลงไป!”
คราวนี้อวิ๋นชิงยอมสงบลง แต่กลับกุมมือที่ถูกตีไว้ แล้วแอบร้องไห้เงียบ ๆ
เหยียนเฉินมองเธออยู่ครู่หนึ่งอย่างเงียบงัน ก่อนจะดึงมือเธอมาดู และแน่ใจว่าไม่ได้เป็นอะไร
เมื่อครู่เขาไม่ได้ออกแรงเลยด้วยซ้ำ
แต่อวิ๋นชิงกลับร้องไห้เสียใจจนตัวสั่นสะอื้น
เห็นเธอไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เหยียนเฉินก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป “ผมไม่ใช่พ่อค้าทาส แล้วก็ไม่ใช่คนลักพาตัว!”
อวิ๋นชิงมองเขาด้วยดวงตาคลอหยาดน้ำ ฟ้องว่า “คุณตีฉัน คุณดุฉัน คุณเปลี่ยนไปแล้ว เมื่อก่อนคุณไม่เป็นแบบนี้...”