เดิมทีผู้ชมต่างพากันด่าทอเมิ่งเล่ออีว่าเป็นตัวซวย พร้อมเป็นห่วงสุขภาพของเหล่าแขกรับเชิญ
แต่พอเห็นฉากนี้เข้า ทุกคนก็อดหัวเราะไม่ได้
หัวเราะไปด้วย เป็นห่วงไปด้วย ถึงขั้นเห็นภาพหลอนแบบนี้ ดูท่าจะได้รับพิษไม่น้อยเลย
เมิ่งเล่ออีบ้าบอเอ๊ย! ทำไมตัวเองไม่โดนพิษบ้างนะ!
หลังเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ปฐมพยาบาลฉุกเฉินแล้ว ทีมงานก็รีบพาเหล่าแขกรับเชิญไปโรงพยาบาล การถ่ายทอดสดจึงยุติลง
แต่ผู้ชมเรียกร้องกันหนักมาก ทีมงานจึงจำต้องรับปากว่าจะถ่ายทำต่อ โดยจะนำไปเผยแพร่ทางอินเทอร์เน็ตหรือใส่ไว้ในฉบับตัดต่อภายหลัง
เมิ่งเล่ออียังคงลนลานอธิบายว่าเห็ดที่เธอเก็บมาไม่มีปัญหา เธอให้พ่อครัวของร้านอาหารตรวจดูแล้วว่าไม่มีพิษ
เธอเองก็รู้ดีว่าเรื่องนี้ส่งผลเสียต่อตัวเองมากแค่ไหน
เดิมทีซ่งเยี่ยนหลินก็โกรธอยู่แล้ว พอได้ยินเธอแก้ตัวก็ยิ่งโมโห
เขาหันไปบอกผู้กำกับทันทีว่า “แจ้งตำรวจ! คืนความบริสุทธิ์ให้คุณเมิ่ง!”
หางตาของอวิ๋นชิงมีหยาดน้ำตาคลออยู่ เธอยกสองมือปะเข้ากับแก้มเขา แล้วส่ายหน้าไปมาพลางพูดว่า “เจ้าหมูน้อย ใครทำให้คุณโกรธเหรอ? บอกฉันสิ ฉันจะช่วยตีเขาเอง!”
“ฉันมีใบไม้ตั้งเยอะ จะเอาไปฟาดเขาทีละใบเลย!”
ซ่งเยี่ยนหลินช้อนอุ้มเธอขึ้นแนบอก แล้วปลอบว่า “เชื่อฟังดี ๆ นะ เราไปโรงพยาบาลให้หมอตรวจกัน แล้วฉันจะไม่โกรธแล้ว”
อวิ๋นชิงคล้องแขนรอบคอเขา คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะบิดหน้าหนีแล้วฮึดฮัดว่า “ฉันยังโกรธอยู่นะ!”
พูดจบเธอก็แอบชำเลืองมองซ่งเยี่ยนหลิน แล้วเอื้อมมือไปลูบศีรษะเขา คลำไปคลำมาก็ยังไม่เจออะไร เธอจึงเริ่มร้องไห้อีกครั้ง
“ฉันโกรธแล้วนะ คุณยังไม่ยอมให้ฉันลูบเขามังกรอีก หรือว่าคุณมีดอกไม้ป่าจริง ๆ แล้ว...”
“เมื่อกี้คุณยังให้คนป้อนยาพิษฉันด้วย ฉันอาเจียนเป็นเลือดแล้วนะ ผู้ชายใจร้าย ไม่ห่วงฉันเลยสักนิด คุณต้องคิดจะวางยาภรรยาที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาให้ตาย แล้วไปแต่งกับสาวน้อยปีศาจของคุณแน่ ๆ...”