ส่วนเรื่อง “โค่นล้มมังกร” อะไรนั่น อันหนิงไม่มีความทะเยอทะยานถึงเพียงนั้น จะให้ทำเพื่อลูกก็ไม่ไหวเหมือนกัน
ตั้งแต่ต้นจนจบ อันหนิงก็เป็นคนเห็นแก่ตัวคนหนึ่ง จะให้นางตรากตรำเพื่อคนอื่นไปทั้งชีวิตน่ะหรือ
ไม่มีทาง ต่อให้คนคนนั้นเป็นลูกชายของนางก็เถอะ
หากไม่ใช่เพราะการมีลูกช่วยให้มั่นใจว่าจะได้ใช้ชีวิตมั่งคั่งสุขสบาย อันหนิงก็ไม่อยากมีลูกด้วยซ้ำ
ด้วยเงื่อนไขของยุคโบราณ การคลอดลูกก็ไม่ต่างอะไรกับเอาชีวิตไปเสี่ยง
ในใจอันหนิง ไม่มีใครสำคัญไปกว่าตัวนางเอง ไม่ว่าคนคนนั้นจะเป็นใครก็ตาม
ส่วนเรื่องที่ตัวเองจะขึ้นเป็นฮ่องเต้น่ะหรือ นางก็ไม่ใช่บูเช็กเทียนเสียหน่อย ไม่มีความสามารถขนาดนั้นหรอก
อีกอย่าง การเมืองอะไรนี่ อันหนิงอยู่มาสามชาติก็ยังไม่เข้าใจเลย
อย่าไปท้าทายเรื่องยากเลยดีกว่า อันหนิงไม่ลืมเป้าหมายของตัวเองหรอก มีชีวิตอยู่ และถ้าเป็นไปได้ก็ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย
ผ่านมาตั้งสามชาติ ในที่สุดก็ได้ใช้ชีวิตอย่างสบายใจเสียที อันหนิงไม่คิดหาเรื่องลำบากใส่ตัวหรอก
เหล่าขุนนางทั้งราชสำนักใช่ว่าจะไม่มีใครสงสัยในการพระราชทานรางวัลแก่จวนโหวเจิ้นหนาน
แต่พวกเขาคิดไปคิดมา ก็เห็นว่าเรื่องนี้คงเป็นเพียงการแสดงฉากหนึ่งของราชวงศ์เท่านั้น ถึงอย่างไรแม้รางวัลจะมากเกินไปสักหน่อย
แต่เป็นแค่ทารกกับสตรีคนหนึ่ง จะมีความสามารถอะไรได้ บางคนถึงกับคิดว่าฮ่องเต้เจ้าเล่ห์
อย่างไรเสีย ด้วยสภาพของจวนโหวเจิ้นหนานในตอนนี้ ต่อให้ฮ่องเต้พระราชทานรางวัลมากมายก็เปล่าประโยชน์ แถมยังได้ชื่อเสียงดี ๆ ไปอีก
ฝ่าบาทของพวกเขาช่างเจ้าเล่ห์เหมือนเช่นเคย พวกเขาคิดมากเกินไปเอง