เฉินโม่ตอบสนองฉับไว
ก่อนที่เข่าของจ้าวซานเหอจะกระแทกพื้น
เฉินโม่ก็ยื่นมือขวาออกไปอย่างรวดเร็ว
คว้าแขนอีกฝ่ายไว้แน่น
「หัวหน้าจ้าว พอได้แล้ว」
พูดพลางออกแรงที่แขน
คิดจะดึงจ้าวซานเหอให้ลุกขึ้น
แต่ร่างของจ้าวซานเหอหนักราวกับภูเขา
ไม่ยอมลุกเด็ดขาด
ดวงตาของจ้าวซานเหอแดงก่ำ มีเส้นเลือดฝอยปรากฏ
เสียงของเขาสั่นอย่างหนัก ความสุขุมที่เคยมีหายไปจนหมด
「น้องเฉินโม่ ฟังผมก่อน」
「เด็กคนนี้อย่างติ้งชวน...หมดทางรักษาแล้ว」
「เขาใช้ ‘หุยกวง’ ยาต้องห้ามที่ป้อมปราการฉางหมิงพัฒนาขึ้น」
「ราคาที่ต้องจ่าย...คือชีวิต」
「ตอนนี้ฤทธิ์ยาหมดแล้ว ต่อให้ไม่กระตุ้นพลังอีก พลังเหนือมนุษย์ในร่างก็จะค่อย ๆ สลายไป」
「ถึงตอนนั้น...」
จ้าวซานเหอไม่ได้พูดต่อ
แต่เฉินโม่เข้าใจดี
เมื่อพลังเหนือมนุษย์สลายไป
อายุขัยก็จะถึงจุดสิ้นสุด
เฉินโม่มองใบหน้าแน่วแน่ของจ้าวซานเหอ
คำพูดติดอยู่ในลำคอ
ไม่ว่าจะอย่างไรก็พูดคำปฏิเสธไม่ออก
คำว่าไม่เอา
กลืนไม่ลง คายก็ไม่ออก
บ้าฉิบหายเอ๊ย
เฉินโม่ไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นคนดีอะไร
ในวันสิ้นโลก เขายึดผลประโยชน์เป็นใหญ่ เชื่อว่าคนอื่นตายดีกว่าตัวเองตาย
เพื่อให้แข็งแกร่งขึ้น เขาทำได้ทุกอย่างโดยไม่เลือกวิธี
แต่คนโง่พวกนี้ไม่เหมือนกัน
ทั้งที่หนีได้ ทั้งที่ยังมีชีวิตรอด
กลับดื้อดึงหันหัวพุ่งเข้าไปในแดนมรณะ
เพียงเพื่อช่วยเขากับลาไม่รู้ที่มา
ตอนนี้เจ้าคนโง่ที่เป็นหัวหน้ากลุ่ม เพื่อช่วยคนที่โง่ยิ่งกว่า ถึงกับคุกเข่าต่อหน้าเขา
จ้าวซานเหอเห็นเฉินโม่ไม่พูดอะไร