สายฟ้าฟาดเผาเมฆดำ หยาดฝนโปรยเป็นเส้นสีเงิน
ท่ามกลางม่านราตรี ฝนเทกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย
“เหลาหยาง!”
ต้าเหนียวพุ่งนำหน้าไปทางต้นเสียง
คนอื่น ๆ รีบตามไปติด ๆ จนมาถึงด้านหลังรถบัสร้างคันหนึ่ง
เห็นเหลาหยางหน้าซีดเผือด ตัวเปียกโชก นั่งแหมะอยู่ในน้ำขัง
ปากกระบอกปืนของแขนกลที่พาดอยู่บนไหล่ซ้ายแดงฉาน ยังคงมีควันขาวลอยกรุ่น
พื้นข้าง ๆ ถูกยิงจนเป็นหลุมใหญ่ เห็นได้ชัดว่าเป็นฝีมือเหลาหยาง
ต้าเหนียวกระชากเหลาหยางขึ้นจากพื้นโคลน พลางกวาดตามองสภาพแวดล้อมอันมืดมิดอย่างระแวดระวัง
“เกิดอะไรขึ้น?! ไอ้ตัวนั้นอยู่ไหน?!”
เหลาหยางหอบหายใจหนัก ๆ ชี้ไปยังหลุมไหม้เกรียมนั่น พูดจาตะกุกตะกัก
“มะ...ไม่มีแล้ว...”
“เมื่อกี้...เมื่อกี้ฉันปวดฉี่ เลยคิดว่าตรงนี้มีที่กำบัง ก็เลยมาปล่อยน้ำ...”
“ฉันนึกว่าไอ้ตัวนั้นคงไม่กล้าขนาดนั้น ถึงกับลงมือกับผู้เหนือมนุษย์...”
เหลาหยางกลืนน้ำลาย สายตาหวาดผวาเหลือบมองด้านหลัง ราวกับยังมีอะไรบางอย่างยืนอยู่ตรงนั้น
“เพิ่งรูดซิปกางเกงลง ฉันก็รู้สึกเย็นวาบที่ท้ายทอย”
“ตอนนั้นฉันตกใจแทบฉี่ราด เลยหันกลับไปยิงตูมหนึ่ง!”
เฉินโม่ขมวดคิ้ว เดินไปสำรวจหลุมไหม้เกรียม
ในหลุมมีเพียงดินไหม้เกรียมที่ถูกพลิกขึ้นมากับน้ำโคลนขุ่น ๆ ไม่พบอะไรเลย
“เห็นชัดไหมว่าเป็นตัวอะไร?”
เหลาหยางปาดน้ำฝนบนใบหน้า เห็นได้ชัดว่ายังไม่หายตกใจ น้ำเสียงสั่นเล็กน้อย