อีกด้านหนึ่ง...
หน้าซูเปอร์มาร์เก็ตว่านเจียฝู
รถดัมพ์หมายเลข 2 ค่อย ๆ จอดลง
เฉินโม่นั่งอยู่หลังพวงมาลัย สายตาเหลือบไปยังที่นั่งข้างคนขับ
ชื่อชื้อนอนแผ่หลาอยู่บนนั้น หลับสนิท
ถึงกับกรนเสียงต่ำออกมา
ตลอดทางที่ผ่านมา ชื่อชื้อเงียบผิดปกติ
เจ้าลางี่เง่านี่ไม่ส่งเสียงโวยวายเลยสักครั้ง
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการแอบกินขนมที่เขาซ่อนไว้ในรถ
เฉินโม่เหลือบมองแผงควบคุมอีกครั้ง
บนหน้าจอ ใบหน้าสะสวยของหลี่เสียยังคงประดับด้วยรอยยิ้มที่พอดิบพอดี
ทุกอย่างเป็นปกติดี
แต่ความปกติที่สมบูรณ์แบบนี่แหละ
กลับทำให้เฉินโม่รู้สึกถึงความประหลาดบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก
หรือเจ้าลาโง่นี่จะถูกคำพูสไร้เดียงสาไร้เดียงสาของเสี่ยวหย่าทำให้ซาบซึ้งจริง ๆ?
เฉินโม่ส่ายหน้า ข่มความรู้สึกผิดปกติในใจไว้ แล้วเรียกชื่อชื้อ
“ไปกันเถอะ ชื่อชื้อ”
“ได้เวลาทำงานแล้ว”
เมื่อได้ยินเฉินโม่เรียก ชื่อชื้อก็ผุดลุกจากที่นั่งข้างคนขับทันที
มันขยี้ตาลาที่ปรือด้วยความง่วง
แล้วหาวออกมา
มันไม่ได้บ่นจู้จี้เหมือนทุกครั้ง
เพียงพยักหน้าอย่างว่าง่าย ก่อนกระโดดลงจากรถตามเฉินโม่
คนหนึ่งลาอีกหนึ่ง เดินนำหน้าตามหลังกัน
เข้าไปในซูเปอร์มาร์เก็ตว่านเจียฝู
ภายในซูเปอร์มาร์เก็ตใหญ่กว่าที่คิดไว้มาก ทั้งยังมืดสลัวกว่าเดิม
แสงส่องลอดช่องหน้าต่างบนหลังคาที่พังเสียหายเข้ามา
เผยให้เห็นฝุ่นละอองลอยเป็นสายอยู่ในอากาศ
ทันทีที่ก้าวเข้าประตู