ซูเชี่ยนฟังเฉินโม่อธิบายแผนด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
หน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลงค่อย ๆ สงบลง
เธอหรี่ตาเล็กน้อย แล้วเริ่มพินิจเฉินโม่ที่ยังพูดไม่หยุด
ความหวาดกลัวตรงมุมปากค่อย ๆ จางหาย แทนที่ด้วยรอยเย้ยหยัน
เฉินโม่มองสีหน้าของซูเชี่ยน ใจพลันหนักอึ้ง
ถูกมองออกแล้วหรือ?
ความเร็วในการพูดของเขาช้าลงโดยไม่รู้ตัว
“นี่คือแผนของคุณเหรอ?”
“ให้ฉันกับเสี่ยวหย่าไปเป็นเหยื่อล่อ ล่อไอ้อ้วนคนนั้นออกมา แล้วให้ต้าเหนียวซุ่มโจมตีอยู่ข้าง ๆ”
“รีบจัดการภัยคุกคามไปคนหนึ่ง แถมยังทำเรื่องให้ใหญ่โตจนหลินลู่ต้องลงมือเอง?”
ซูเชี่ยนเอ่ยอย่างสงบนิ่ง น้ำเสียงไม่เหลือความตื่นตระหนกเมื่อครู่แล้ว
ตอนฟังเฉินโม่พูดเมื่อครู่ เธอหวั่นใจอยู่นานจริง ๆ
แต่หลังฟังแผนที่มีช่องโหว่เต็มไปหมดของเฉินโม่จบ เธอก็แน่ใจแล้วว่าเขากำลังวางกับดัก
“เฉินโม่ ฉันไม่ได้หลอกง่ายเหมือนต้าเหนียวหรอกนะ”
“เป็นจิ้งจอกเฒ่ากันทั้งนั้น จะมาเล่นละครตำนานภูตผีอะไรกัน”
“เพื่อมีดเล่มนั้น คุณถึงกับไม่เลือกวิธีเลยสินะ”
บัดซบ บัดซบ ผู้หญิงพวกนี้ทำไมถึงฉลาดขึ้นเรื่อย ๆ วะ!
ไหวตัวทันเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?
ความโลภทำให้คนหน้ามืดตามัวจริง ๆ พอมาคิดตอนนี้
แผนนี้มีช่องโหว่เต็มไปหมด ทบทวนดูยังไงก็ไม่สมเหตุสมผล
เฉินโม่ถอนใจในใจ ทำอะไรไม่ได้แล้ว มีแต่ต้องกัดฟันเดินหน้าต่อ
เฉินโม่เก็บสีหน้าทั้งหมด ถอนหายใจยาว แล้วรับสารภาพอย่างตรงไปตรงมา
“คุณพูดถูก”
“ผมต้องการมีดเล่มนั้น”
“ถ้าคุณยอมช่วย เงื่อนไขอะไรคุณก็เสนอมาได้เลย”