ฉัวะ—!
ดาบคู่แทงทะลุสมองจากด้านข้าง
เวลาเหมือนถูกกดปุ่มหยุด
ร่างที่ทำจากกระดาษของบัณฑิตจอหงวนชะงักค้างกลางอากาศ
ใบหน้าที่ฉาบแป้งขาวหนา
เผยสีหน้าตื่นตะลึงออกมาเป็นครั้งแรก
วินาทีถัดมา ร่างของบัณฑิตจอหงวนก็เริ่มจากศีรษะ
แตกร้าวทีละชุ่น กลายเป็นเศษกระดาษปลิวว่อนทั่วฟ้า
เสียงแตรสั่วน่ากังวานสูง บรรเลงเพลงคร่ำครวญทั้งเจ็ดด่านพลันขาดห้วง
เมื่อสูญเสียกฎแกนกลางที่คอยค้ำจุน
ธนบัตรกระดาษที่ปลิวว่อนเต็มฟ้า เจ้าหน้าที่ถือป้ายคำว่า “เกรียงไกร”
ทหารหอกในชุดเกราะกระดาษ.......
ทุกสิ่งทุกอย่าง
เลือนหายไปในพริบตาราวกับภาพลวงตา
ถนนในเขตตะวันออกของเมืองหง
กลับคืนสู่ความมืดมิดและเงียบงันอีกครั้ง
“แฮ่ก......แฮ่ก.......”
เฉินโม่หอบหายใจอย่างหนัก หน้าอกกระเพื่อมรุนแรง
วังวนที่หมุนเร็วอยู่ในตาซ้ายค่อย ๆ หยุดลง
กลับคืนสู่ความลึกล้ำดังเช่นปกติ
สายตาพลันมืดดำ ความเจ็บแปลบแล่นมาจากในหัว
นี่คือผลข้างเคียงจากการเร่งหลุมดำให้คำนวณถึงขีดจำกัด
ผิวหนังทั่วร่างของซูติ้งชวนกลายเป็นสีดุจท้องฟ้าพร่างดาว
เส้นเลือดสีน้ำเงินผุดขึ้นใต้ผิวหนังและเต้นตุบ ๆ
แหวนบนนิ้วกลางแดงร้อนราวกับเหล็กเผาไฟ
เขาหันไปมองจ้าวซานเหอกับหลี่มู่
ร่างโงนเงนจนซูเชี่ยนรีบเข้ามาประคองไว้ได้ทันท่วงที
ไม่ไกลนัก ชื่อชื้อก็กลับคืนสู่ร่างลาธรรมดาเช่นกัน
มันนั่งแปะลงกับพื้น ขาทั้งสี่สั่นระริก
ฟองขาวพ่นออกจากปากลา
มันมองเฉินโม่ แต่กลับไม่แย่งชิงของรางวัลอย่างน่าประหลาด
แล้วหันไปมองทุกคนที่อยู่ในสภาพยับเยิน