สิ้นเสียงเหลาหยาง
เฉินโม่ชะงักมือที่คีบบุหรี่ไว้ในปาก
ยืมพัดงั้นเหรอ?
แม้พัดกระดาษพับจะเป็นวัตถุพิสดารที่ไม่เลวชิ้นหนึ่ง
แต่เจ้าสิ่งนี้ก็พิลึกพิลั่นเอาเรื่อง
เหลาหยางจะเอาไปทำอะไร?
เฉินโม่เหลือบมองมือของเหลาหยาง
แล้วหันไปมองจางเหม่ยลี่ที่ยืนอยู่ไม่ไกล
จากนั้นก็เอ่ยอธิบาย
“เหลาหยาง ไม่ใช่ว่าผมไม่ให้ยืมนะ”
พูดพลางพ่นควันบุหรี่ออกมาเป็นวง เขาพิงกำแพงแล้วถอดรองเท้า
เคาะรองเท้ากับกำแพงสองสามที ก่อนชี้นิ้วไปยังนิ้วก้อยเท้าของตัวเอง
“นายก็เห็นพัดนั่นแล้ว”
“นี่แหละคือราคาที่ต้องจ่ายจากพัดกระดาษพับ ‘กลายเป็นกระดาษ’”
พูดจบ เฉินโม่ก็คาบบุหรี่ไว้แล้วพิงกำแพงสวมรองเท้ากลับ
“แถมสุ่มทั้งหมด ไม่มีรูปแบบอะไรเลย”
“นายทำงานด้านเทคนิค น่าจะรู้ว่าถ้าไม่มีมือแล้วจะเป็นยังไง”
สีหน้าเหลาหยางเปลี่ยนไปเล็กน้อยหลังได้ฟัง
เขาหดมือกลับเข้าไปในแขนเสื้อโดยไม่รู้ตัว
แน่นอนว่าเขารู้ดี ในฐานะผู้มีลำดับช่างกล
จะเสียขาไปข้างหนึ่ง หรือแม้แต่ตาไปข้างหนึ่งก็ยังพอได้
แต่ขาดมือทั้งสองข้างไม่ได้เด็ดขาด
เหลาหยางควักบุหรี่ยับยู่ยี่ออกมาจากกระเป๋า
เขาอาศัยไฟจากบุหรี่ของเฉินโม่จุด แล้วสูดเข้าปอดลึก ๆ
ก่อนฝืนยิ้มอย่างจนใจ
“โม่ ฉันก็รู้ว่าของนี่ร้อนมือ”
“แต่ตอนนี้พวกเรากำลังจะเข้าเขตเมืองปู้เย่แล้วไม่ใช่เหรอ?”
“การออกไปหาเสบียงรอบนี้ หัวหน้าหลินตั้งใจให้ทุกคนออกไปด้วยกัน”
“ถ้าต้องแบ่งเนื้อกันจริง ๆ คนแย่งกันเยอะ เนื้อมีน้อย”
เหลาหยางชี้ไปยังเหล่าผู้รอดชีวิตธรรมดาที่กำลังยุ่งอยู่รอบ ๆ รวมถึงหลินลู่ ต้าเหนียว และคนอื่น ๆ
“คนเยอะขนาดนี้ ถ้าเบียดกันหาอยู่ที่เดียว จะเจอของได้สักเท่าไร?”