บ้าไปแล้ว!
โลกใบนี้บ้าไปหมดแล้ว!
เสียงผู้หญิงหยอกเย้าเจือความยียวนดังลอดออกมาจากลำคอของเขา
นิ้วมือสามนิ้วสุดท้ายที่เหลืออยู่บนมือขวาของเฉินโม่หยุดค้างตรงหน้าเบ้าตา
ปลายนิ้วสั่นระริกเพราะออกแรงมากเกินไป.......
เฉินโม่รับรู้ถึงสภาพภายในร่างกาย
ร่างของเขาค่อย ๆ ไถลลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง
เขารู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้แค่ขู่ให้กลัว
เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า ‘หลุมดำ’ ที่เพิ่งปลูกถ่ายเข้าไปในตาซ้าย
รากของมันแผ่พ้นเส้นประสาทตาไปแล้ว
ราวกับใยแมงมุมผืนหนึ่ง
แผ่คลุมและแทรกซึมเข้าไปทั่วสมองของเขา
แค่กระตุกเบา ๆ
เนื้อสมองของเขาก็จะแหลกสลายทันที
ราวกับเต้าหู้อ่อนนิ่มก้อนหนึ่ง
เจ้าตัวประหลาดที่เรียกตัวเองว่า ‘หลุมดำ’ ตนนี้
ไม่เคยเหลือทางรอดให้เขาตั้งแต่แรก
ช่างเป็นแผนตัดต้นตอได้แยบยลนัก
ช่างเป็นหมัดเด็ดที่สังหารได้ในครั้งเดียว!
“จะทำยังไงดี........”
ซูเชี่ยนหันไปมองหลินลู่ ใบหน้าซีดเผือด
เสียงสั่นเครือ
ร่างอวบอิ่มสั่นไหวไม่หยุด แววตาเหลือเพียงความตื่นตระหนกและโทษตัวเอง
“หัวหน้าหลิน.......”
เหลาหยางจุดบุหรี่อีกมวน ขมวดคิ้วแน่น
ส่งสายตาถามไถ่ไปทางหลินลู่
ต้าเหนียวถือกระบองหนาม มองชื่อชื้อที มองเฉินโม่ที
ชั่วขณะนั้นดูไม่รู้จะทำอย่างไรดี
เสี่ยวหย่ากับจางเหม่ยลี่ไม่พูดอะไร ต่างรอให้หลินลู่เอ่ยปาก
หลินลู่ไม่ได้ตอบ
รอยแผลเป็นขนาดใหญ่เหนือดวงตาทั้งสองข้างหันไปทางเฉินโม่
ในสัมผัสเหนือมนุษย์ของเขา
ลมหายใจภายในร่างของเฉินโม่ปั่นป่วนจนกลายเป็นโจ๊กไปหมดแล้ว
สายหนึ่งคือเจตจำนงคมดาบสีเงินของผู้ตัดเส้นทางลำดับสองอย่างเฉินโม่
สายหนึ่งคือไอเย็นสีขาวที่หนาวเหน็บถึงกระดูก แฝงพลังทำลายล้างสรรพสิ่ง
สายหนึ่งคือจิตสังหารสีแดงที่บ้าคลั่งกระหายเลือด กำเนิดจากการกลายสภาพเป็นเขี้ยวโลหิตของมีดยาวโลหิตจันทร์