“ได้ เดี๋ยวฉันจะไปบอกมัน”
เมื่อเฉินโม่รับปาก บนใบหน้าเสี่ยวหย่าก็มีรอยยิ้มเพิ่มขึ้นมาอีกนิด
เฉินโม่ร่ำลาเสี่ยวหย่า แล้วเดินไปยังรถพยาบาลชั่วคราว
แค่เข้าใกล้ กลิ่นแอลกอฮอล์ก็ปะทะเข้ามาเต็ม ๆ
เฉินโม่ย่างเท้าให้เบาลง ก่อนมองเข้าไปในรถผ่านประตูที่เปิดแง้มไว้
ภายในรถ ซูเชี่ยนกำลังตั้งใจควบคุมแขนกลทางการแพทย์ที่ห้อยลงมาจากเพดาน
มันคือแขนกลที่ซูเชี่ยนแลกมาจากสภาประกายไฟก่อนหน้านี้
ปลายแขนกลมีมีดผ่าตัดขนาดจิ๋วกับเข็มเย็บแผลเรียงอยู่เป็นแถว
ตอนนี้พวกมันกำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วอยู่บนแผลฉกรรจ์ที่ท้องของต้าเหนียว
อกของต้าเหนียวค่อย ๆ กระเพื่อม ดูเหมือนอาการจะดีขึ้นกว่าเมื่อสองวันก่อนมาก
แต่เขายังคงหมดสติ
หน้าผากซูเชี่ยนมีเหงื่อผุดพราว
เห็นได้ชัดว่าการใช้วัตถุพิสดารกับพลังเหนือมนุษย์มากเกินไปทำให้เธอเริ่มรับไม่ไหว
เฉินโม่ไม่ได้ส่งเสียงเรียก
เขามองอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ถอยออกมา
ออกจากรถพยาบาล เฉินโม่กำลังจะกลับไปยังรถดัมพ์ของตัวเอง
แต่บังเอิญเห็นจางเหม่ยลี่กับหลิวย่วนยืนคุยกันอยู่ข้างประกายไฟหมายเลข 2
หลิวย่วน...ผู้หญิงที่ไต่เต้าขึ้นมาได้ด้วยการขายข่าว หลังจากกองรถคูถูเปิดศึกกัน
ตอนนี้เธอรับหน้าที่ดูแลประกายไฟหมายเลข 2
เฉินโม่ชะลอฝีเท้า แล้วเงี่ยหูฟัง
“.........อารมณ์ของคนที่เข้ามาใหม่ยังพอคงที่ แต่เสบียงอาหารหมดเร็วกว่าที่คาดไว้........”
“.........พี่เหม่ยลี่ ทางหัวหน้าหลิน........”
“รู้แล้ว ฉันจะไปรายงาน”
น้ำเสียงของจางเหม่ยลี่ยังคงเกียจคร้าน เธอสังเกตเห็นเฉินโม่ที่อยู่ไม่ไกล