เฉินโม่รับป้ายโลหะขนาดเท่าเหรียญมา
มันหนักอึ้งอยู่ในมือ ทำจากโลหะที่ไม่รู้จัก
ตอนนี้ป้ายถูกเคลือบด้วยเมือกสีเหลืองอมเขียวและกรดในกระเพาะจนมิด มองไม่เห็นรูปลักษณ์เดิม
เฉินโม่หันหลังเดินออกไปทันที พลางเรียกชื่อชื้อที่อยู่หน้าประตูไปด้วย
“ถ้ายังไม่ตายก็เอาไปฝังไกล ๆ ถ้าตายแล้วก็โยนลงคูไปเลย”
ซูเชี่ยนมองตามแผ่นหลังของเฉินโม่ที่เดินจากไป แล้วหันไปมองกู่ลู่ซึ่งถูกผ่าเปิดท้องอยู่บนโต๊ะผ่าตัด ก่อนถอนหายใจอย่างจนปัญญา
นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย
.........
เฉินโม่หาบ่อน้ำขังแห่งหนึ่ง แล้วโยนป้ายลงไป ใช้นิ้วจับขอบป้ายแกว่งไปมา
คราบสกปรกถูกชะล้างออก ลวดลายบนป้ายจึงค่อย ๆ ปรากฏชัด
ด้านหน้าของป้ายสลักนูนเป็นรูปกริชทรงประหลาด
งานประณีตอย่างยิ่ง ลวดลายคมชัดจนมองเห็นได้ถนัด
ส่วนด้านหลังกลับเรียบโล่ง มีเพียงลายแปลก ๆ สลักเป็นวงอยู่ตรงขอบ
นี่มันอะไรกัน?
เฉินโม่ดูอยู่ตั้งนาน ก็ยังคิดไม่ออกว่ามันคืออะไร
สุดท้ายเขาเลิกค้นคว้า ลุกขึ้นเช็ดป้ายกับเสื้อจนแห้ง แล้วมุ่งหน้าไปทางรถบัญชาการ
เวลาแบบนี้คงต้องถามหัวหน้าหลิน ผู้มีประสบการณ์กว้างขวางดูแล้ว
........
ประตูรถบัญชาการไม่ได้ปิด
ตอนนี้หลินลู่กำลังก้มหน้าอยู่บนโต๊ะ ศึกษาแผนที่
พอได้ยินเสียงฝีเท้าด้านนอกรถ เขาก็เหลือบมองเล็กน้อย ก่อนถามด้วยเสียงแหบพร่า
“จัดการเสร็จแล้วเหรอ?”
เฉินโม่ลากเก้าอี้มานั่ง วางป้ายโลหะลงบนโต๊ะ แล้วเลื่อนไปตรงหน้าหลินลู่