ภายในค่ายประกายไฟ
ราตรีมืดดำราวหมึก กองไฟมหึมากลางค่ายยังคงลุกโชนไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
ฝนปรอยบาง ๆ ตกลงบนกองไฟ ส่งเสียงเปรี๊ยะเป็นครั้งคราว
ชื่อชื้อนอนแผ่หลาอยู่บนฝาโลง ขาสี่ข้างกางออกเต็มที่ กางเกงขาสั้นตัวโคร่งสีชมพูบนร่างขยับขึ้นลงตามลมหายใจ
น้ำลายใสแจ๋วไหลย้อยจากมุมปาก ปากก็พึมพำละเมอ
“ของฉัน.....เป็นของฉันทั้งหมด.....”
“ตึง”
เสียงทึบดังมาจากในโลง
หูลาอันยาวของชื่อชื้อกระดิกเล็กน้อย มันพลิกตัวแล้วกรนต่อ
“ตึง ตึง ตึง—!”
ชื่อชื้อสะดุ้งเฮือก ตื่นจากฝันในทันที
มันสะบัดขนลาที่เปียกชื้น ปาดน้ำลายอย่างงัวเงีย กำลังจะดูว่าไอ้ตัวไหนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงมารบกวน
“โฮก—!!”
เสียงคำรามกึกก้องดังมาจากรถบัส
“ไสหัวไปให้พ้น!!”
เสี่ยวหย่าที่หมอบอยู่ข้างชื่อชื้อสะดุ้งตื่นขึ้นทันที สะบัดเสื้อคลุมที่พาดอยู่บนตัวออก
ร่างของเธอกับตุ๊กตาบาร์บี้แปรสภาพเป็นของเหลว ก่อนหลอมรวมเข้าด้วยกัน
เพียงไม่กี่วินาที การอยู่ร่วมร่างก็เสร็จสมบูรณ์