ในเวลาเดียวกัน
ที่ชุมชนเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ห่างจากพวกเฉินโม่ไปหลายกิโลเมตร
ขบวนรถประกายไฟจอดอยู่หน้าซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งหนึ่งที่มีชื่อว่า “กลับมาอีกครั้ง”
ประตูใหญ่ของซูเปอร์มาร์เก็ตถูกคนพังอย่างรุนแรง เศษกระจกแตกกระจายเกลื่อนพื้น
ต้าเหนียวแบกกระบองหนามหมาป่าไว้บนบ่า มือหนึ่งถือกระสอบวัตถุพิสดารเดินออกมา
เขาถ่มน้ำลายลงพื้น แล้วสบถพึมพำไม่หยุด
“ถุย!”
“จนฉิบหาย!”
“มีแค่มันฝรั่งทอดไม่กี่ถุง เครื่องดื่มไม่กี่ขวด แค่นี้ยังเรียกซูเปอร์มาร์เก็ตได้อีกหรือวะ?”
“หมาเลียยังสะอาดกว่านี้!”
หลินลู่พิงรถบัญชาการอยู่ ผ้าขาวปิดดวงตาทั้งสองข้างไว้ เขาหันหน้าไปทางต้าเหนียวเล็กน้อย
“ที่นี่อยู่ใกล้ทางหลวงแผ่นดิน คนที่ผ่านไปมาคงกวาดของไปไม่รู้กี่รอบแล้ว”
“ไม่มีของเหลือก็เป็นเรื่องปกติ”
เหลาหยางที่มีแขนกลห้อยอยู่บนไหล่แทรกขึ้นมาจากด้านข้าง
“หัวหน้าหลิน ถ้าค้นกันแบบนี้ต่อไปไม่ใช่ทางแล้วนะ”
พูดจบก็เหลือบมองจางเหม่ยลี่ที่พิงรถเล่นเล็บอยู่
จางเหม่ยลี่เข้าใจทันที เธอสวมรองเท้าส้นสูงเดินเข้ามา
เธอบิดขี้เกียจแล้วช่วยพูดเสริม
“หัวหน้าหลิน ชุมชนแถบนี้ถึงจะไม่ใหญ่ แต่มีบ้านอยู่เยอะ”
“คนตั้งเยอะเบียดกันค้น ประสิทธิภาพต่ำเกินไป”
“ฉันคุยกับเหลาหยางแล้วว่าจะไปดูทางตะวันตกพอดีฉันต้องดัดแปลงรถด้วย ลองหาชิ้นส่วนสักหน่อยว่าพอจะได้ไหม”