เฉินโม่ได้ยินเสียง จึงหันไปมอง
เห็นเสี่ยวหย่าสวมเสื้อขนเป็ดตัวใหญ่เกินไปอยู่ตัวหนึ่ง
เธอกอดตุ๊กตาบาร์บี้ที่ผ่านการเย็บซ่อมมาแล้ว ยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร
เสี่ยวหย่าเห็นชื่อชื้อนอนอยู่ในโลง
ดวงตาพลันเป็นประกาย ก่อนจะวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามา
แล้วนั่งยอง ๆ ข้างโลง
ยื่นมือเล็ก ๆ ออกไปลูบหลังชื่อชื้อเบา ๆ
“อ๊ะ!”
“ชื่อชื้อ ทำไมมานอนอยู่ในกล่องล่ะ?”
เจ้าลานี่ก็เป็นนักแสดงตัวยงเหมือนกัน
เมื่อครู่ยังด่ากราดอยู่เลย
แต่ตอนนี้กลับเปลี่ยนเป็นสีหน้าสุขสำราญทันที
มันหรี่ตาลาแล้วโก่งหลังขึ้นเล็กน้อย
“อืม... ซ้ายอีกหน่อย ใช่ ๆ ตรงนั้นแหละ”
“สบาย...”
เฉินโม่มองภาพตรงหน้า เปลือกตากระตุก
ลาเวรนี่ ทำไมถึงเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละตัวไปได้
เสี่ยวหย่าลูบขนชื่อชื้อไปพลาง
เงยหน้าขึ้นอธิบายไปพลาง
“หัวหน้าหลินบอกว่าจะประชุมค่ะ”
“ให้ทุกคนไปที่รถบัญชาการ”
“เหมือนว่าหัวหน้าจ้าวกำลังจะไปแล้ว”
เฉินโม่พยักหน้า
เป็นอย่างที่คิด
จ้าวซานเหอได้แก่นผลึกไปแล้ว คงรีบร้อนไปช่วยซูติ้งชวนแน่
“ได้ ฉันรู้แล้ว”
เฉินโม่ถอดชุดคลุมสีแดงออก แล้วเหน็บคงหมิงไว้ที่เอว
เขามองชื่อชื้อที่ยังนอนแช่อยู่ในโลง ไม่ยอมออกมา
“ไม่ไปเหรอ?”
ชื่อชื้อพลิกตัว เปลี่ยนท่านอนให้สบายกว่าเดิม
“ไปหาพระแสงอะไรล่ะ”
“นั่นเป็นประชุมของพวกสองขา ข้าจะไปวุ่นวายด้วยทำไม”
“ข้าอยู่เล่นกับเสี่ยวหย่าที่นี่ดีกว่า”
........
เฉินโม่เดินเข้าไปในศูนย์บัญชาการชั่วคราว
เรียกว่าศูนย์บัญชาการชั่วคราว
แต่ความจริงก็แค่เอารถหลายคันมาจอดล้อมกันไว้
จากนั้นก็ขึงผ้ากันลมไว้ด้านบน ทำให้เกิดพื้นที่ปิดล้อมพอประมาณ
เฉินโม่แหวกม่านประตูเข้าไป พาความหนาวเย็นติดเข้าไปด้วย