ช่วงบ่าย เวลาพักกลางวันผ่านไปแล้ว
ทุกคนทยอยกลับเข้ามาในห้องนั่งเล่น นั่งจับกลุ่มคุยกันระหว่างรอทีมงานจัดตารางรายการ
ผู้กำกับหวังก็ออกมาจากห้องควบคุมถ่ายทอดสด มือถือเอกสารอยู่หนึ่งชุด เขากระแอมเบา ๆ เตรียมจะประกาศแผนการถ่ายทำของสัปดาห์ถัดไป
แต่พอกวาดตามองไปรอบห้อง คำพูดที่จ่ออยู่บนริมฝีปากก็ถูกกลืนกลับลงไป
เพราะในห้องนั่งเล่นมีคนหายไปหนึ่งคน
หลินเย่
ผู้กำกับหวังเหลือบมองขึ้นไปทางชั้นบน ก่อนยิ้มเจื่อน ๆ “เอ่อ... คุณชายหลินยังไม่ตื่นเหรอครับ?”
พูดจบก็หันไปมองเหวินจือหยวนด้วยสายตาขอความช่วยเหลือ “จือหยวน ตอนลงมาไม่ได้เรียกคุณชายหลินเหรอ?”
เหวินจือหยวนส่ายหน้าแล้วตอบเสียงเบา “ไม่ได้เรียกค่ะ เมื่อเช้าก็ให้เขาตื่นแต่เช้าไปหัวอี้เป็นเพื่อนฉันแล้ว ตอนเที่ยงให้เขานอนต่ออีกหน่อยเถอะค่ะ”
เห็นแม้แต่เหวินจือหยวนยังพูดแบบนี้ ผู้กำกับหวังก็ไม่กล้าพูดอะไรต่อ ได้แต่ยอมแพ้แล้วเก็บเอกสารกลับไป
“ก็ได้ งั้นรอกันอีกหน่อย รอคุณชายหลินตื่นแล้วค่อยว่ากัน”
คอมเมนต์ในห้องถ่ายทอดสด:
【ขำจะตาย ผู้กำกับยังคิดจะให้คุณนายไปเรียกคุณชายอยู่เลย หน้าแตกแล้ว】
【ผู้กำกับหวัง คุณไม่ห่วงที่คุณชายตื่นเช้าวันนี้ แต่คุณนายของพวกเราห่วงนะ】
【เทพธิดาก็เอ็นดูคุณชายมาก รู้ว่าเมื่อเช้าคุณชายตื่นเช้า ตอนเที่ยงเลยไม่เรียก นี่มันฟินจนจะตายแล้ว】
【สรุปทีมงานต้องทำตามจังหวะของคุณชายเหมือนเดิม ฮ่า ๆๆ】
จังหวะนั้นเอง ประตูบ้านพักก็เปิดออก หลี่เจี้ยนลากกระเป๋าเดินทางใบเล็กเข้ามา
พอผู้กำกับหวังเห็นเขา ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
โดยเฉพาะเมื่อเห็นว่าในมือเขายังมีกระเป๋าเดินทางด้วย สายตานั้นแทบจะสนิทสนมยิ่งกว่าเห็นญาติตัวเอง
เขารีบก้าวเข้าไปต้อนรับ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความยินดีที่ปิดไม่มิด “หลี่เจี้ยน! นี่คุณ... จะมาพักที่นี่เหรอ?”
หลี่เจี้ยนพยักหน้าเล็กน้อย “ครับ ผู้กำกับหวัง”