เจียงหว่านได้ยินคำถามของหลินเย่ ดวงตาเย็นชากวาดมองลู่เจ๋อที่ยืนทำหน้าซื่ออยู่ตรงหน้าอีกครั้ง แววตาเต็มไปด้วยความรำคาญและไม่พอใจ ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ เป็นการยืนยันคำพูดของหลินเย่
หลินเย่มองภาพตรงหน้าแล้วรู้สึกพูดไม่ออก
ผู้ชายใจแคบประหลาด ๆ แบบนี้ ปกติมีแต่ในนิยายหรือซีรีส์น้ำเน่า ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอกับตัวเอง
เขาหันไปจ้องลู่เจ๋อตรง ๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยที่ไม่คิดปิดบัง “สมองนายมีปัญหาหรือไง?”
สีหน้าลู่เจ๋อแข็งค้าง พอถูกหลินเย่จ้องตรง ๆ ก็เริ่มลนลานอยู่บ้าง แต่ยังฝืนใจถามกลับ “นายหมายความว่ายังไง?”
“ถ้าสมองนายปกติดี จะทำเรื่องต่ำช้าแบบนี้ออกมาได้เหรอ?” หลินเย่พูดต่อ
ลู่เจ๋อได้ยินดังนั้น สีหน้าก็หม่นลงทันที เขาไม่ยอมรับผิดและรีบแก้ตัว “หลินเย่ นายหมายความว่ายังไง ฉันไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย”
เห็นเขาไม่ยอมรับผิด แถมยังฝืนแก้ตัว หลินเย่ก็เลียนแบบน้ำเสียงน้อยเนื้อต่ำใจไร้เดียงสาของเขา ลากเสียงยานคางพูดตามคำเดิมเป๊ะ ๆ ด้วยท่าทีเย้ยหยันเต็มพิกัด “ฉันไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย~”
จากนั้นก็หัวเราะเบา ๆ ก่อนพูดว่า “ทั้งวันทั้งคืน เอาแต่เสแสร้งจริง ๆ”
คอมเมนต์สด:
“ฮ่า ๆ ๆ คุณชายเลียนแบบได้เป๊ะ ฆ่าคนทั้งเป็น!”
“สะใจชะมัด! ลู่เจ๋อทั้งใจแคบทั้งใจร้ายจริง ๆ!”
“ทำผิดแล้วยังไม่ยอมรับ ยังมาทำเป็นไร้เดียงสาอีก อี๋!”
“คุณชายเป็นปากแทนใจเรา พูดสิ่งที่เราอยากพูดออกมาหมดเลย!”
“ฉันจะขำตายแล้ว คุณชายนี่ ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ”
ระหว่างที่บรรยากาศตึงเครียดจนต่างฝ่ายต่างไม่ยอมกัน ผู้กำกับหวังรู้ข่าวว่าเจียงหว่านล้ม จึงรีบร้อนวิ่งเหยาะ ๆ มาถึง
พอมาถึง เขาก็มองเจียงหว่านที่ดูไม่ค่อยดีเป็นคนแรก ก่อนถามด้วยสีหน้าห่วงใย “เจียงหว่าน เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?”