ในห้องเช่า
ความรู้สึกอึดอัดราวกับคลื่นทะเลถาโถมเข้าใส่ รัดหลินเย่ไว้แน่นจนแทบหายใจไม่ออก
หัวใจเต้นแรงจนเจ็บไปทั้งอก เบื้องหน้าคือเพดานสีเหลืองหม่น จอคอมพิวเตอร์ยังสว่างอยู่กับรายงานที่ทำไม่เสร็จ กล่องอาหารเดลิเวอรีกองอยู่มุมโต๊ะ เย็นชืดไปนานแล้ว
เขาโต้รุ่งติดต่อกันมาสามคืน
ในฐานะเด็กกำพร้าที่ไม่มีพ่อแม่ หลินเย่ไม่มีที่พึ่งพิงในเมืองใหญ่แห่งนี้ ทำได้เพียงทุ่มเททำงานอย่างหนัก ไม่กล้าพัก ไม่กล้าป่วย เงินเดือนอันน้อยนิดหลังหักค่าเช่าก็พอประทังชีวิตไปวัน ๆ ทั้งชีวิตต้องดิ้นรนเพื่อความอยู่รอด
เขายังไม่ทันได้กินมื้อใหญ่ดี ๆ สักมื้อ ไม่เคยได้สัมผัสชีวิตที่ไม่ต้องไปทำงาน นอนเฉย ๆ ได้ และไม่เคยได้รับความรักหรือความอบอุ่นจากใคร
วินาทีสุดท้ายก่อนสติจะดับวูบ ในใจหลินเย่เหลือเพียงความคิดเดียว เหนื่อยเหลือเกิน ถ้ามีชาติหน้า ขออย่าได้เกิดมาเป็นวัวควายที่ต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดอีกเลย
……
“คุณชาย? คุณชาย ตื่นแล้วหรือครับ?”
เสียงอ่อนโยนและนอบน้อมดังขึ้นข้างหู
หลินเย่ลืมตาขึ้นทันที
สิ่งที่เห็นไม่ใช่ห้องเช่าแคบ ๆ อีกต่อไป แต่เป็นห้องนอนกว้างใหญ่เกินจริง เพดานสูงลิบ หน้าต่างบานใหญ่เต็มผนังแขวนม่านโปร่งบาง แสงแดดอ่อนโยนสาดเข้ามา ในอากาศมีกลิ่นหอมจาง ๆ ของไม้
ที่นอนนุ่มนิ่มเกินไปโอบรับร่างของหลินเย่ สัมผัสแปลกใหม่และหรูหรา
หลินเย่หันไปมองอย่างงุนงง เห็นชายวัยกลางคนในชุดสูทเรียบร้อยยืนอยู่ข้างเตียง ท่าทางสุขุม แววตาเต็มไปด้วยความห่วงใย
สถานที่แปลกหน้า คนแปลกหน้า ความรู้สึกจากร่างกายที่ไม่คุ้นเคย
ความทรงจำมากมายที่ไม่ใช่ของเขาพรั่งพรูเข้ามาในสมอง
หลินเย่ อายุยี่สิบสามปี เป็นทายาทเพียงคนเดียวของกลุ่มบริษัทหลิน พ่อแม่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุตั้งแต่เขายังเด็ก เขาจึงเติบโตอยู่ข้างกายปู่มาตั้งแต่เล็ก
ตระกูลหลินเป็นตระกูลมหาเศรษฐีชั้นนำของประเทศ ธุรกิจครอบคลุมทั้งอสังหาริมทรัพย์ เทคโนโลยี และการเงิน มีทรัพย์สินระดับล้านล้าน ที่ดินพร้อมคฤหาสน์ตรงหน้าเป็นเพียงหนึ่งในที่พักอาศัยมากมายของตระกูลหลิน
เจ้าของร่างเดิมเติบโตมาอย่างสุขสบาย มีทุกสิ่งที่ต้องการ ทว่านิสัยกลับเก็บตัวและหวาดกลัวการเข้าสังคมอย่างหนัก แทบไม่เคยออกจากบ้านด้วยตัวเอง ไม่ต้องพูดถึงการคบค้าสมาคมกับเพศตรงข้าม เขาเก็บตัวอยู่แต่ในบ้านมาหลายปี
ระหว่างรับข้อมูลเหล่านี้ สมองของหลินเย่ถึงกับค้างไปครึ่งนาทีเต็ม
ความทรงจำจากชาติก่อน ทั้งการทำงานล่วงเวลาไม่รู้จบ การเบียดเสียดบนรถไฟใต้ดิน และการใช้ชีวิตอย่างประหยัดทุกกระเบียดนิ้ว ผสมปนเปเข้ากับชีวิตของทายาทผู้มีทรัพย์สินระดับล้านล้านตรงหน้า
ผ่านไปนาน เขาค่อย ๆ ยกมือขึ้นมองฝ่ามือ ข้อนิ้วเรียวยาวได้สัดส่วน ผิวขาวเนียน ไม่มีรอยด้านจากการพิมพ์คีย์บอร์ดมาหลายปี
นี่ไม่ใช่ความฝัน
เขาไม่ต้องเป็นวัวควายทำงานหนักอีกแล้วจริง ๆ
ไม่ต้องรีบออกไปเบียดรถช่วงเช้า ไม่ต้องรับมือกับหัวหน้าจอมจุกจิก ไม่ต้องกังวลเรื่องค่าเช่า ไม่ต้องทุ่มสุดตัวเพื่อประคองชีวิตให้อยู่รอด
มีเงิน มีปู่ และมีทุกสิ่งที่คนธรรมดาต่อให้ใช้เวลาทั้งชีวิตก็ไม่มีวันได้มา
ความดีใจมหาศาลเอ่อล้นขึ้นในใจ มุมปากของหลินเย่ยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
เรื่องบากบั่นสร้างตัว เรื่องมุ่งมั่นต่อสู้ ช่างมันให้หมด ชาติก่อนเขาลำบากมามากพอแล้ว คราวนี้ถึงตาเขาได้เสวยสุขเสียที ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ ขอแค่ไม่หาเรื่องตายด้วยการไปเริ่มธุรกิจเอง ต่อให้ตายก็ยังใช้เงินไม่หมด
หลินเย่ยิ่งคิดก็ยิ่งมีความสุข ขณะนั้นเสียงของพ่อบ้านข้าง ๆ ก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“คุณชาย รู้สึกเป็นอย่างไรบ้างครับ? เมื่อวานคุณชายอารมณ์ไม่ค่อยดี เช้านี้ยังเป็นลมล้มลงตรงหน้าโต๊ะอาหารอีก ท่านคุณปู่เป็นห่วงมากครับ” พ่อบ้านเฉินเอ่ยเสียงเบา
หลินเย่ข่มความตื่นเต้นในใจ พยายามปรับตัวให้เข้ากับร่างกายนี้ เจ้าของร่างเดิมมีนิสัยเย็นชาและพูดน้อย เขาจะทำตัวผิดปกติเกินไปไม่ได้
“ไม่เป็นไรครับ คุณปู่เรียกผมหรือ?”
“ครับ ท่านคุณปู่รอคุณชายอยู่ที่ห้องรับแขกชั้นล่าง บอกว่ามีเรื่องสำคัญจะปรึกษาครับ”
หลินเย่พยักหน้า เปิดผ้าห่มแล้วลุกจากเตียง ในห้องแต่งตัวมีเสื้อผ้าสั่งตัดพิเศษหลากหลายแบบแขวนเรียงราย เขาเลือกชุดลำลองเรียบ ๆ มาสวมตามใจ แล้วเดินตามพ่อบ้านเฉินไปยังห้องรับแขก
ภายในห้องรับแขกโอ่อ่ากว้างขวาง ชายชราผู้มีท่าทางกระฉับกระเฉงนั่งอยู่บนโซฟา เขาคือหลินเจิ้นซาน ผู้กุมบังเหียนตระกูลหลิน
เมื่อเห็นหลินเย่เดินเข้ามา หลินเจิ้นซานก็เงยหน้าขึ้น สีหน้าเคร่งขรึม แต่แฝงความคาดหวังอยู่หลายส่วน
“เย่เอ๋อร์ นั่งสิ”
หลินเย่นั่งลงตามคำบอก พลางเดาในใจว่าท่านคุณปู่คิดจะจัดอะไรให้เขา หุ้นบริษัทหรือ? หรือจะยกเกาะให้สักเกาะ? ไม่ว่าจะให้อะไร แค่รับไว้ก็พอ
ยังไม่ทันได้คิดไปไกล หลินเจิ้นซานก็เปิดปากพูดตรง ๆ
“ฉันจัดการให้เรียบร้อยแล้ว สัปดาห์หน้าไปเข้าร่วมรายการเรียลลิตีหาคู่แบบถ่ายทอดสด”
รอยยิ้มบนใบหน้าหลินเย่แข็งค้างทันที
???
เขาสงสัยว่าตัวเองฟังผิดไป
“คุณปู่พูดว่าอะไรนะครับ? รายการหาคู่หรือ?”
“ใช่ รายการ ‘บ้านหัวใจสั่น’ ที่กำลังได้รับความนิยมสูงสุดในตอนนี้ ถ่ายทอดสดทั่วทั้งอินเทอร์เน็ต ผู้กำกับเป็นรุ่นหลานของเพื่อนฉัน ตกลงเรื่องที่นั่งไว้เรียบร้อยแล้ว”
หลินเจิ้นซานพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับแค่สั่งให้เขาออกไปเดินเล่นข้างนอก
“ปกติแกเอาแต่เก็บตัว ไม่ออกจากบ้าน ทักษะเข้าสังคมก็แย่มาก แทบไม่คบค้าสมาคมกับคนนอก แค่เดินไปกินมื้อเช้าที่ห้องครัวยังเป็นลมได้ สุขภาพก็แย่พอดี อาศัยรายการนี้ฝึกนิสัยเสียหน่อย จะได้พาร่างกายออกไปสูดอากาศข้างนอกบ้าง”
หลินเย่ถึงกับอึ้ง
ฝึกเข้าสังคม?
เขาเกิดใหม่มาเพราะอยากใช้ชีวิตทายาทมหาเศรษฐีอย่างเงียบสงบ ไม่ได้อยากออกสื่อ ไม่ต้องพูดถึงการไปทำงานในรายการหาคู่!
“คุณปู่ ผมไม่อยากไปครับ”
หลินเย่ปฏิเสธทันที
“รายการแบบนั้นต้องถ่ายทอดสดเป็นเวลานาน แถมยังต้องจงใจมีปฏิสัมพันธ์กัน วุ่นวายเกินไปครับ”
“ฉันรู้ว่าแกไม่ชอบความวุ่นวาย” หลินเจิ้นซานคาดไว้ก่อนแล้วว่าเขาจะต่อต้าน จึงพูดอย่างใจเย็น
“ข้อแรก เพื่อฝึกให้แกเข้าสังคม ข้อสอง ภาพลักษณ์ของทายาทตระกูลหลินก็ควรเปลี่ยนแปลงได้แล้ว ไม่อย่างนั้นก็มีคนจ้องตำแหน่งของแกอยู่ไม่น้อย ใช้โอกาสจากรายการนี้ประชาสัมพันธ์ให้ดี จะได้ทำให้คนที่คิดไม่ซื่อเลิกคิดเสีย”
“ประชาสัมพันธ์ด้วยวิธีอื่นก็ได้นี่ครับ”
“ไม่มีทางเลือกที่ดีกว่านี้แล้ว” ท่านคุณปู่ยืนกรานอย่างไม่เปิดช่องให้ต่อรอง
“ปฏิเสธไม่ได้ ยังไงแกก็ต้องไป ไม่ต้องปิดบังตัวตน เข้าร่วมในฐานะทายาทตระกูลหลินอย่างเปิดเผย ทางรายการปล่อยข่าวเรียกกระแสออกไปแล้ว”
เข้าร่วมรายการหาคู่โดยเปิดเผยตัวตน
หลินเย่รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที
คนอื่นเกิดใหม่เป็นทายาทตระกูลมหาเศรษฐี ก็เข้ารับช่วงธุรกิจ ท่องเที่ยวรอบโลก ใช้ชีวิตอย่างอิสระ
ส่วนเขา เพิ่งเกิดใหม่และยังไม่ทันได้สุขสบายสักกี่วัน ก็ถูกลากไปเข้าร่วมรายการหาคู่เสียแล้ว?
ชาติก่อนทำงานหามรุ่งหามค่ำ พอเกิดใหม่แล้วยังต้องถูกบังคับไปออกรายการเพื่อโปรโมตตัวเองอีกหรือ?
สวรรค์จะทำให้มันเกินจริงไปหน่อยไหม!
“ต้องไปให้ได้เลยหรือครับ?” หลินเย่ยังไม่ยอมแพ้ พยายามดิ้นรนหาทางรอด
หลินเจิ้นซานเหลือบมองเขาอย่างเรียบเฉย “เรื่องนี้ไม่มีอะไรให้ต่อรอง เตรียมตัวให้ดี อีกหนึ่งสัปดาห์ทีมงานจะส่งคนมารับที่คฤหาสน์”
พูดมาถึงขนาดนี้แล้ว ไม่มีทางเปลี่ยนใจได้อีก
หลินเย่เดินออกจากห้องรับแขกอย่างเงียบงัน กลับไปที่ห้องนอน แล้วทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟานุ่มนิ่ม ใบหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
ชีวิตหรูหราในฝันเพิ่งเริ่มต้น ก็ถูกสั่งพักเสียแล้ว
เขานึกภาพรายการหาคู่ออก กลุ่มผู้ร่วมรายการพยายามสร้างบรรยากาศชวนให้ใจเต้น แลกเปลี่ยนคะแนนความรู้สึกหวั่นไหว โดยมีกล้องจับภาพทุกคนตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง
หลินเย่ถอนหายใจยาว แล้วปรับสภาพจิตใจอย่างรวดเร็ว
ต่อต้านไม่ได้ ก็ทำตัวเอื่อยเฉื่อยรับมือไปแล้วกัน
คิดเสียว่าโดนบังคับให้ทำงานระยะสั้น อย่างไรชาติก่อนเขาก็ทำงานมาตั้งหลายปีแล้ว
รายการถ่ายนานแค่ไหน ก็ทนอยู่ให้ครบเท่านั้น แอบอู้งานตลอดรายการ ปฏิบัติต่อคนอื่นอย่างสุภาพ ไม่เป็นฝ่ายเริ่มสร้างบรรยากาศหวานชื่นเด็ดขาด พอรายการจบก็เก็บของกลับทันที
ความรักน่ะหรือ? ไม่เอาด้วยหรอก
เขายังใช้ชีวิตครั้งที่สองได้ไม่คุ้มเลย จะยอมให้ใครมาควบคุมได้อย่างไร
……
ในเวลาเดียวกัน บัญชีทางการของรายการ ‘บ้านหัวใจสั่น’ บนโลกออนไลน์ก็อัปเดตภาพเงาของผู้ร่วมรายการชุดใหม่
【ประกาศเรียกกระแสแขกรับเชิญคนสำคัญ! ทายาทตระกูลมหาเศรษฐีระดับท็อปร่วมรายการ ‘บ้านหัวใจสั่น’!】
ข่าวนี้จุดกระแสความนิยมขึ้นมาทันที
#บ้านหัวใจสั่นต้อนรับทายาทตระกูลมหาเศรษฐี#
แฮชแท็กพุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว ช่องแสดงความคิดเห็นก็เดือดขึ้นมาทันที
“คุณชายตระกูลมหาเศรษฐีมาออกรายการหาคู่? คงอยากมาลองใช้ชีวิตในวงการบันเทิง เล่นสนุก ๆ ละมั้ง?”
“คุณชายรุ่นสองมาข้ามสายร่วมวงอีกแล้ว สงสัยต่อหน้ากล้องก็ทำเป็นเย็นชา โชว์เท่ บทคงวางไว้เรียบร้อยแล้ว”
“รอดูเรื่องสนุก ๆ อยากรู้ว่าคุณชายตระกูลหลินคนนี้จะก่อคลื่นลมอะไรได้บ้าง”
“อย่าคาดหวังมากเลย คุณชายรุ่นสองหลายคนวางท่ากันสุด ๆ มาออกรายการก็แค่หลอกตัวเองว่ามีส่วนร่วม”
คำครหาและคำเยาะเย้ยถาโถมเข้ามา เฝ้ารอหลินเย่ผู้กำลังจะก้าวเข้าไปในบ้านหัวใจสั่น
หลินเย่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย
เขามองท้องฟ้าแจ่มใสนอกหน้าต่าง ในใจมีเพียงความปรารถนาเรียบง่ายข้อเดียว
ขอให้ช่วงเวลาในรายการหาคู่สงบสุขหน่อย งานน้อย ๆ ยิ่งดี ถ้าไม่มีใครเข้ามาชวนคุยก่อนก็ยิ่งประเสริฐ จะได้แอบอู้งาน กินข้าวให้อิ่ม แล้วอดทนอยู่ให้ถึงวันปิดกล้องเร็ว ๆ