กลับมายังบ้านหัวใจสั่นอันแสนอบอุ่นแล้ว แขกรับเชิญต่างแยกย้ายกันกลับห้องส่วนตัวเพื่ออาบน้ำและพักผ่อน
การถ่ายทำที่ครึกครื้นมาตลอดทั้งวันในที่สุดก็สงบลง บ้านทั้งหลังเงียบสนิท เหลือเพียงไฟกลางคืนสลัว ๆ ตามทางเดินที่ยังส่องสว่างอยู่
ขณะที่ทุกคนกำลังผ่อนคลายพักผ่อน เสียงแจ้งเตือนจากทีมงานก็ดังขึ้นพร้อมกันทุกห้องตามเวลา
“เรียนแขกรับเชิญทุกท่าน ช่องทางส่งข้อความหัวใจเต้นของวันนี้เปิดแล้ว โปรดเลือกคนที่ทำให้ใจเต้นหนึ่งคน แล้วส่งข้อความเฉพาะคืนนี้ภายในสิบนาที”
ในห้อง หลินเย่พิงหัวเตียง มือถือโทรศัพท์ไว้ หน้าจอสว่างอยู่ที่หน้าเขียนข้อความ
แน่นอนว่าเขาต้องส่งให้เหวินจือหยวน แต่จะเขียนอะไรดีล่ะ
เขาจ้องช่องพิมพ์ข้อความว่างอยู่หลายวินาที ก่อนจะเลิกคิดมาก แล้วพิมพ์ประโยคที่ง่ายที่สุดลงไป
【พรุ่งนี้เจอกัน】
อีกห้องหนึ่ง เหวินจือหยวนก็ถือโทรศัพท์อยู่เช่นกัน
ภาพการใช้เวลาร่วมกันตลอดทั้งวันนี้ยังคงชัดเจนอยู่ในความทรงจำ เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพิมพ์ข้อความแล้วส่งออกไป
【รีบพักผ่อนนะ พรุ่งนี้อย่านอนตื่นสายล่ะ】
เป็นคำกำชับอันอ่อนโยนและใส่ใจในรายละเอียด
นอกจากทั้งสองคนที่ยังคงส่งข้อความถึงกันแล้ว แขกรับเชิญคนอื่น ๆ ก็ทยอยส่งข้อความหัวใจเต้นของวันนี้จนครบ
เสิ่นอี้เชินกับเจียงหว่าน์ยังคงส่งข้อความให้กันและกัน ไม่มีอะไรน่าแปลกใจ สานต่อความรู้สึกดี ๆ ที่มีให้กันอย่างมั่นคงตลอดสองวันนี้