หลินเย่ในห้องถูกเพลงสุดเพี้ยนของทีมงานผู้กำกับถ่ายทอดสดทำเอาหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง
เขานั่งนิ่งอยู่ริมเตียงหลายวินาที ผมเผ้ายุ่งเหยิงไปหมด ก่อนจะลุกขึ้นด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ พลางบ่นพึมพำว่า
“รายการบ้า ๆ นี่ สักวันฉันจะสั่งยุบให้ได้”
นี่ไม่ใช่แค่คำบ่นลอย ๆ แต่เป็นความจริงใจจากใจจริง
เกิดใหม่เป็นทายาทตระกูลมหาเศรษฐี ยังไม่ทันได้ใช้ชีวิตสุขสบายก็ถูกลากมาออกรายการแล้วก็ช่างเถอะ เดิมทีเขาคิดแค่ว่ามารับมือให้พ้น ๆ ไป แอบอู้งาน กิน ๆ นอน ๆ แล้วใช้ชีวิตสบาย ๆ ไปจนรายการจบก็พอ
ใครจะรู้ว่ารายการนี้มีกฎหยุมหยิมเต็มไปหมด แถมยังเริ่มถ่ายทอดสดตรงเวลาแปดโมงเช้า ใช้เสียงประกาศเร่งให้คนลุกจากเตียง ไม่เปิดโอกาสให้แอบอู้แม้แต่นิดเดียว
ชาติก่อนต้องตื่นแต่เช้าไปทำงานเป็นวัวเป็นควายก็แล้วไป ตอนนี้เกิดใหม่เป็นคุณชายตัวจริง ยังต้องตื่นเช้าอีก
ความปรารถนาสุดเหลือเชื่อข้อแรกหลังเกิดใหม่ของเขา ตอนนี้ยิ่งแน่วแน่ขึ้นเรื่อย ๆ รีบจัดการทำให้รายการหาคู่ที่ชวนเหนื่อยหน่ายนี่หายไปซะ
ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดได้ยินคำพูดของหลินเย่ชัดเจนทุกคำ
“เชี่ย! คุณชายจะสั่งยุบรายการ!”
“ทีมงานรายการซวยแล้ว! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!”
“ผู้กำกับหวัง รีบขอโทษคุณชายเร็ว ไม่งั้นรายการปลิวแน่!”
“คนอื่นมาออกรายการวาไรตี้เพื่อเรียกกระแส แต่หลินเย่มาเพื่อปิดรายการวาไรตี้!”
“ขำจะตาย แค่ไม่ให้นอนก็จะคว่ำโต๊ะเลยเหรอ!”
ในห้องควบคุมถ่ายทอดสด ผู้กำกับหวังจ้องภาพเด็กหนุ่มที่ดูจริงจังแต่ไม่สบอารมณ์บนจอ จนเหงื่อเย็นผุดเต็มแผ่นหลัง เขายกมือเช็ดหน้าผาก ในใจร้อนรนแทบแย่