เกมวิ่งสามขาจบลง แขกแต่ละคู่แยกย้ายกันพักผ่อนอยู่กับที่ เสียงพูดคุยบนสนามหญ้ายังคงดังไม่ขาดสาย
ผู้กำกับหวังถือไมโครโฟนเดินออกมา ใบหน้าเปื้อนยิ้ม ก่อนหันไปพูดกับแขกทั้งสี่คู่หน้ากล้อง
“ต่อไปจะเริ่มเกมรอบที่สอง คะแนนจากทั้งสองรอบจะนำมารวมกัน อันดับคะแนนรวมสุดท้ายจะเป็นตัวกำหนดมื้อค่ำคืนนี้! เกมในรอบนี้คือ ‘คุณวาดฉันเดา’ แบบคู่!”
เมื่อได้ยินชื่อเกม สีหน้าของทุกคนก็แตกต่างกันไป
เหวินจือหยวนเลิกคิ้วเล็กน้อย ดูจะสนใจขึ้นมาอยู่บ้าง
สวี่เมิงเหยาฝืนยิ้มเอาไว้ แต่ในใจกลับหนักอึ้ง รอบแรกได้มาเพียง 1 คะแนน หากรอบนี้ยังทำได้ไม่ดีอีก คืนนี้คงได้กินแค่หมั่นโถวกับผักดอง
โจวจื่อหยางสังเกตเห็นว่าคู่หูอารมณ์ไม่ดี จึงเอ่ยปลอบเสียงเบา พยายามทำให้บรรยากาศผ่อนคลายลง
ลู่เจ๋อหันไปกระซิบคุยกับซูม่าน์เรื่องหัวข้อวาดภาพ ส่วนเสิ่นอี้เชินกับเจียงหว่าน์ยังคงสงบนิ่ง นั่งรอฟังกติกาอย่างเงียบ ๆ
ผู้กำกับหวังอธิบายกติกาต่อด้วยเสียงดังฟังชัด “ทั้งสี่คู่จะขึ้นเล่นตามลำดับ แต่ละทีมมีเวลา 90 วินาที แบ่งหน้าที่กันได้ตามสะดวก คนหนึ่งวาด อีกคนทาย ห้ามใบ้ด้วยคำพูด คำศัพท์แบ่งเป็นสามหมวด ได้แก่ ของใช้ในชีวิตประจำวัน อาหาร และกิจกรรมยามว่าง ทายถูกหนึ่งข้อได้ 1 คะแนน คะแนนรอบนี้ก็จัดอันดับเช่นกัน อันดับหนึ่งได้ 4 คะแนน อันดับสองได้ 3 คะแนน อันดับสามได้ 2 คะแนน และอันดับสี่ได้ 1 คะแนน!”
ทีมงานรีบนำไวต์บอร์ดกับปากกาเมจิกมาตั้ง จัดเตรียมสถานที่เรียบร้อยอย่างรวดเร็ว
“ตามลำดับการจับฉลาก คู่แรก เชิญโจวจื่อหยางกับสวี่เมิงเหยาขึ้นมา!”
โจวจื่อหยางเดินไปหน้าไวต์บอร์ดเอง แล้วหยิบปากกาเมจิกขึ้นมา “ผมวาดเอง เมิงเหยา คุณทายนะ”
สวี่เมิงเหยาพยักหน้า ยืนอยู่ข้างไวต์บอร์ด แต่จิตใจก็ยังสงบลงไม่ได้
เริ่มจับเวลา คำศัพท์ข้อแรกปรากฏขึ้น
โจวจื่อหยางพยายามวาดภาพ แต่ฝีมือไม่ได้โดดเด่นอะไร เส้นที่วาดจึงดูยุ่งเหยิงและพร่ามัว