หลังพูดจบชุดใหญ่ หวงหย่งหมิงก็ถีบผ้าห่มออกแล้วลุกจากเตียงด้วยความโมโห มือสั่นจนเกือบทำโทรศัพท์หล่นพื้น
เขาสูดหายใจลึก ๆ อยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะยกโทรศัพท์กลับมาแนบหูอีกครั้ง
“ช่วยเช็กเบอร์โทรของผู้ช่วยที่อยู่ข้าง ๆ หลินเย่ให้หน่อย คนที่ชื่อหลี่เจี้ยนน่ะ”
เลขาฯ ที่อยู่อีกฝั่งรับคำ หวงหย่งหมิงก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ วางสายไปทันที
ตอนนี้หลี่เจี้ยนถือว่ามีชื่อเสียงไม่น้อยในเซี่ยงไฮ้ แวดวงธุรกิจทั่วทั้งเมืองต่างรู้ว่าเขาเป็นผู้ช่วยของคุณชายหลิน มีคนไม่น้อยที่อยากทำความรู้จักกับเขา
เพราะอย่างนั้น เบอร์โทรของเขาจึงสืบหาได้ไม่ยาก ไม่นานเลขาฯ ก็ส่งเบอร์มาให้หวงหย่งหมิง
หวงหย่งหมิงจ้องตัวเลขบนหน้าจออยู่สองวินาที ก่อนจะกดโทรออก
โทรศัพท์ดังสองครั้งก็มีคนรับสาย
“ฮัลโหล ใครครับ?”
“สวัสดีครับคุณหลี่ ขอโทษที่โทรมารบกวนดึกดื่นแบบนี้”
น้ำเสียงของหวงหย่งหมิงสุภาพมาก แทบจะเรียกได้ว่าถ่อมตัวจนเกือบต่ำต้อย
“ผมหวงหย่งหมิงจากหัวอี้ครับ”
ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ หลี่เจี้ยนเหมือนกำลังนึกว่าเป็นใคร จากนั้นจึงตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า
“ประธานหวงเหรอครับ ดึกขนาดนี้มีธุระอะไรกับผม?”
“คุณหลี่ครับ” หวงหย่งหมิงพูดต่ออย่างระมัดระวัง
“ผมแค่อยากถามว่าตอนนี้คุณชายหลินสะดวกไหมครับ ผมอยากไปขอโทษเขาด้วยตัวเองถึงที่”
“ลูกชายไม่รู้จักกาลเทศะ ไปพูดจาล่วงเกินคุณนายบนอินเทอร์เน็ตแบบนั้น เรื่องนี้ผม...”
เขายังพูดไม่ทันจบ หลี่เจี้ยนก็พูดขัดขึ้นมา
“ประธานหวง อย่าล้อเล่นเลยครับ”