หลินเย่ยืนนิ่งอยู่กับที่ มองเหวินจือหยวนด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ เขายังตั้งสติจากราคาสองล้านหกแสนไม่ได้
เหวินจือหยวนเห็นท่าทางเหม่อ ๆ ของเขาแล้วก็อดขำไม่ได้ เธอไม่ได้ใส่ใจราคานาฬิกาเลยสักนิด ก่อนจะพูดว่า
“จริง ๆ ฉันก็ไม่คิดเหมือนกันว่านาฬิกาเรือนนี้ของนายจะแพงขนาดนี้”
ผู้ชมในห้องไลฟ์สดหัวเราะกันจนแทบคลั่ง ข้อความบนหน้าจอไหลรัวเป็นพรืด
“ฮ่า ๆ ๆ ช่วยด้วย! จือหยวนเองก็ประเมินกำลังซื้อของคุณชายต่ำไปเหมือนกัน!”
“เทพีคิดว่าอย่างมากก็ไม่กี่แสน ที่ไหนได้ตั้งสองล้านหกแสน!”
“ขำจะตาย เข้าร้านมาพูดว่าจะจ่ายเงินเอง สุดท้ายเหวินจือหยวนกลับซื้อนาฬิการาคาสองล้านกว่าให้คุณชาย คุณชายไม่ได้ตั้งใจใช่ไหมเนี่ย”
“เทพีใจกว้างจริง ๆ เมื่อไหร่จะมีผู้หญิงซื้อนาฬิการาคาสองล้านกว่าให้ฉันบ้างนะ!”
“คนข้างบน ฝันเอาเถอะ”
หลินเย่ทั้งขำทั้งจนปัญญา รีบอธิบายว่า “ฉันพูดจริงนะ ฉันไม่รู้เลยว่ามันแพงขนาดนี้ นายเชื่อไหม”
ระหว่างพูด เขาก็หยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋า เปิดหน้าโอนเงินในแอปธนาคารแล้วถามว่า “เลขบัญชีเธอเท่าไหร่ ฉันโอนคืนให้ตอนนี้เลย จะให้เธอจ่ายเงินมากขนาดนี้ได้ยังไง”
เหวินจือหยวนส่ายหน้าเบา ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า
“ไม่ต้องหรอก ถือว่าเป็นของขวัญที่ฉันให้ก็แล้วกัน”
พูดจบ เธอก็หันหลังเดินต่อไปก่อนอย่างสง่างาม ไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย
หลินเย่ยืนถือโทรศัพท์นิ่งงันอยู่กับที่สองวินาที ก่อนจะพึมพำเสียงเบาว่า “ไม่ใช่สิ…ทำไมจู่ ๆ ฉันถึงรู้สึกเหมือนโดนผู้หญิงเลี้ยงเลย”