ระหว่างที่ทุกคนกำลังกินอาหารเช้าแบบง่าย ๆ ที่โจวจื่อหยางกับซูม่าน์เตรียมไว้ หลินเย่ที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้วก็ค่อย ๆ เดินลงมา
ทันทีที่เขาปรากฏตัว ห้องไลฟ์ก็เดือดพล่านขึ้นมาในพริบตา ข้อความลอยเต็มจอ ต่างพากันคาดเดาล่วงหน้าว่าคุณชายจะต้องไม่พอใจอาหารแน่ ๆ
“มาแล้ว ๆ! ในที่สุดคุณชายก็ลงมาสักที!”
“นั่งรอคุณชายบ่นว่าอาหารเช้าง่ายเกินไปอยู่เลย!”
“คุณชายตระกูลมหาเศรษฐีคงเลือกกินน่าดู ยังไงก็ไม่ถูกใจแน่!”
“เตรียมดูคุณชายบ่นอาหารลวก ๆ สด ๆ ได้เลย!”
ทุกคน รวมถึงผู้ชมหน้าจอ ต่างคิดเป็นเสียงเดียวกันว่าหลินเย่มาจากตระกูลมหาเศรษฐีชั้นนำ ได้กินอาหารเลิศหรูทุกวัน คงไม่มีทางถูกใจอาหารเช้าเรียบง่ายแบบนี้แน่
แต่พวกเขาไม่รู้ว่าหลินเย่เพิ่งได้สวมบทบาทคุณชายคนนี้มาได้แค่สัปดาห์กว่า ๆ เท่านั้น
ฉากต่อมาพลิกความคาดหมายของคนทั้งอินเทอร์เน็ตไปอย่างสิ้นเชิง
หลินเย่มีสีหน้าสบาย ๆ เดินตรงไปนั่งยังที่ว่างข้างเหวินจือหยวนโดยไม่สำรวจอาหารในจานหรือขมวดคิ้วแสดงความไม่พอใจ เขาหยิบขนมปังปิ้งรสธรรมดาบนโต๊ะขึ้นมากัดคำโต
ท่าทางตอนเคี้ยวดูผ่อนคลายและเป็นธรรมชาติ ไม่เลือกกิน ไม่เรื่องมาก กินอย่างสงบเสงี่ยม
เขากลืนขนมปังลงคอ เงยหน้ามองทุกคนแล้วถามขึ้นอย่างไม่คิดอะไรว่า “วันนี้ใครเตรียมอาหารเช้าเหรอ?”
โจวจื่อหยางได้ยินก็เงยหน้าขึ้น ยิ้มแล้วตอบว่า “ผมกับซูม่าน์ครับ พวกเราสองคนเป็นมือใหม่เข้าครัว ทำได้แค่อะไรง่าย ๆ กินรองท้องไปก่อนนะครับ”
พอสิ้นเสียง ทุกคนต่างคิดว่าหลินเย่คงพูดแซวสักสองประโยคว่าอาหารง่ายเกินไป
แต่ไม่มีใครคาดคิดว่าหลินเย่จะพยักหน้าเบา ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจและเป็นกันเองว่า “แค่นี้ก็พอแล้ว เหนื่อยหน่อยนะ มีอะไรกินก็พอแล้ว”