ยามราตรีค่อย ๆ ล่วงลึก ความครึกครื้นในบ้านหัวใจสั่นค่อย ๆ จางหายไป หลังจากพูดคุยกันเสร็จ ทุกคนก็ทยอยกลับห้องของตัวเองเพื่อพักผ่อน
เพราะลู่เจ๋อถอนตัวจากการถ่ายทำก่อนกำหนด เตียงที่ว่างจึงตกเป็นของแขกรับเชิญคนใหม่ หวังเยากับโจวจื่อหยางเลยต้องพักห้องนอนคู่ด้วยกัน
ตอนหวังเยาผลักประตูเข้าไป โจวจื่อหยางก็อยู่ในห้องแล้ว
พอได้ยินเสียงเปิดประตู โจวจื่อหยางก็เงยหน้ามองตามสัญชาตญาณ
สบตากับใบหน้าแสนอ่อนโยนของหวังเยา ภาพใบหน้าเคร่งขรึมในห้องครัวก็ผุดขึ้นมาในหัวของโจวจื่อหยาง
เมื่อครู่นี้ในห้องครัว หวังเยาเปลี่ยนสีหน้าเร็วเหลือเกิน ต่างจากภาพสุภาพอ่อนโยนที่แสดงต่อหน้าคนอื่นราวกับเป็นคนละคน
พอนึกถึงเรื่องนั้น โจวจื่อหยางก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว อดสั่นสะท้านไม่ได้
หวังเยาเห็นท่าทางของเขา ก็ยิ้มพลางถามอย่างอ่อนโยนว่า “เป็นอะไรไป จื่อหยาง หนาวหรือ?”
รอยยิ้มนั้นดูไร้พิษภัย แต่พอตกอยู่ในสายตาของโจวจื่อหยางกลับชวนให้หวาดกลัวเป็นพิเศษ
โจวจื่อหยางหนังศีรษะตึง รีบเก็บอาการผิดปกติ ฝืนยิ้มแล้วโบกมือรัว ๆ “เปล่า ๆ พี่เยา ผมไม่เป็นไร!”
พูดจบเขาก็ไม่อยากอยู่ต่อ รีบคว้าเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนแล้วเผ่นเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็ว ก่อนปิดประตูตามหลังทันที
ในห้องน้ำ โจวจื่อหยางพิงแผ่นประตูแล้วถอนหายใจยาว ก่อนจะบ่นในใจอย่างบ้าคลั่ง
ยังจะถามว่าเป็นอะไรอีกเหรอพี่ชาย!
พี่เปลี่ยนสีหน้าเร็วยิ่งกว่าพลิกหน้าหนังสือเสียอีก ต่อหน้าคนอื่นก็อีกแบบ ลับหลังก็อีกแบบ สายตาดุจนน่ากลัว ใครเจอเข้าก็ต้องกลัวทั้งนั้นแหละ!
พอโจวจื่อหยางเข้าไปในห้องน้ำ ห้องก็กลับมาเงียบสงบ
เมื่อแน่ใจว่าโจวจื่อหยางคงไม่ออกจากห้องน้ำมาในเร็ว ๆ นี้ รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าของหวังเยาก็เลือนหายไป แทนที่ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์