ร้านอาหารอยู่ใกล้ศูนย์แสดงสินค้า ไม่นานรถของหลินเย่ก็จอดลงหน้าร้าน
นี่คือร้านอาหารส่วนตัวระดับไฮเอนด์ที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางย่านคึกคัก ตัวอาคารตกแต่งสไตล์จีนร่วมสมัยแบบเรียบหรู ไม่มีป้ายร้านโอ่อ่าเกินจริง ให้ความรู้สึกสงบและสง่างาม
ทั้งสองเปิดประตูลงจากรถ แล้วเดินมาถึงหน้าร้านพอดี
ก็เห็นพนักงานร้านอาหารแต่งชุดสูทแบบเดียวกัน ยืนเรียงกันเป็นสองแถวอย่างเป็นระเบียบ ท่าทางสง่างาม
เมื่อเห็นหลินเย่กับเหวินจือหยวนเดินมา ผู้จัดการร้านที่ยืนอยู่แถวหน้าก็รีบก้าวเข้ามาหา ด้วยท่าทีเคารพนบนอบ
“คุณชายหลิน มาแล้วหรือครับ ผมเป็นผู้จัดการร้านนี้”
พูดจบ ผู้จัดการก็ยกมือทั้งสองขึ้น
เพี๊ยะ!
เสียงดังใสกังวาน
พนักงานสองแถวพร้อมใจกันก้มคำนับ เปล่งเสียงต้อนรับอย่างพร้อมเพรียงและกึกก้อง
“ยินดีต้อนรับคุณชายหลินและคุณหวินเข้ามารับประทานอาหารครับ!”
หลินเย่ชะงักกับการต้อนรับที่มาแบบไม่ทันตั้งตัว มุมปากกระตุกแรงสองที “ไม่ใช่สิ ร้านพวกคุณดูมีระดับขนาดนี้ ทำไมถึงจัดฉากน่าอายแบบนี้ด้วยล่ะ”
พอได้ยินเช่นนั้น ผู้จัดการก็ยืนนิ่ง รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างไปเล็กน้อย
ไม่ใช่ว่าเขาอยากทำเสียหน่อย
ก็คุณปู่ของคุณหนูเป็นคนสั่งมานี่นา
กำชับว่าพนักงานทุกคนต้องเข้าแถวต้อนรับและแสดงความเคารพ ห้ามมีข้อบกพร่องแม้แต่นิดเดียว
แต่เขาไม่กล้าโต้แย้งสักคำ ทำได้เพียงยิ้มเจื่อน ๆ แล้วผายมือเชิญ “คุณชายหลิน คุณหวิน เชิญด้านในครับ”
หลินเย่ทำหน้าเอือมระอา ก่อนพาเหวินจือหยวนเดินเข้าไปในร้าน
ภายในร้านตกแต่งสไตล์จีนร่วมสมัยอย่างสง่างามโอ่อ่า พื้นที่กว้างขวางและโปร่งโล่ง
ร้านทั้งร้านถูกจัดการให้ว่างไว้ล่วงหน้า ไม่มีลูกค้าอยู่เลยสักคน บรรยากาศเงียบสงบและร่มรื่น