อีกฟากหนึ่ง หลินเย่กับเหวินจือหยวนกินมื้อกลางวันกันอย่างเงียบ ๆ
เดินออกจากร้านอาหารส่วนตัวในสวน เวลาก็ยังเช้าเกินไป จะกลับบ้านหัวใจสั่นตอนนี้ก็เร็วเกินไปหน่อย
หลินเย่กวาดตามองรอบ ๆ อย่างลวก ๆ พลางครุ่นคิดว่าช่วงบ่ายควรพาเหวินจือหยวนไปที่ไหนดี
ขณะที่เขายังคิดไม่ตก เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้น
หยิบออกมาดูก็เห็นว่าเป็นข้อความจากท่านคุณปู่อีกแล้ว
【บ่ายนี้พาจือหยวนไปดูหนังนะ ปู่จัดการให้เรียบร้อยแล้ว】
ใต้ข้อความมีพิกัดโรงหนังแนบมาด้วย
หลินเย่มองหน้าจอโทรศัพท์
ให้ตายสิ คราวนี้ก็ส่งข้อความพร้อมพิกัดมาอีกแล้ว
ตาแก่นี่ว่างจริง ๆ! จัดแจงทุกอย่างในชีวิตให้เขาอย่างละเอียดครบถ้วนไปหมด
เขาพิมพ์ตอบกลับไปทันที
【นี่คุณกำลังควบคุมชีวิตผมอยู่หรือไง!!】
พอส่งข้อความออกไป ท่านคุณปู่ก็แกล้งตาย ไม่ยอมตอบกลับมาเลยสักคำ
หลินเย่ได้แต่จนใจ
แต่จะบ่นก็ส่วนบ่น ต้องยอมรับว่าท่านคุณปู่ช่วยแก้ปัญหาให้เขาได้จริง ๆ
เดิมทีเขาก็ไม่รู้ว่าจะไปไหนช่วงบ่าย ในเมื่อจัดการไว้เรียบร้อยแล้ว ก็ไปตามนั้นเลยแล้วกัน
“ไปกันเถอะ ผมจะพาคุณไปดูหนัง” หลินเย่เก็บโทรศัพท์ หันไปมองเหวินจือหยวนที่อยู่ข้างกาย
เหวินจือหยวนชะงักไปเล็กน้อย แววตาฉายความประหลาดใจวูบหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ แล้วตอบเสียงอ่อนโยนว่า “ค่ะ”
ทั้งสองขับรถออกเดินทาง ไม่นานก็ไปถึงโรงหนัง
เพิ่งเดินมาถึงหน้าโรงหนัง ผู้จัดการในชุดสูทเรียบร้อยก็เดินเข้ามาต้อนรับ
“คุณชายหลิน เป็นเกียรติมากครับที่คุณกับคุณหวินมาใช้บริการโรงหนังของเรา ผมเป็นผู้จัดการสาขานี้ เดี๋ยวผมจะพาคุณกับคุณหวินเข้าโรงฉายครับ”