ภายในห้องอาหารของบ้าน
หวังเยายังคงยืนหน้าบึ้งอยู่ที่เดิม ดวงตาจ้องหลินเย่เขม็ง ความโกรธอัดแน่นอยู่ในอก
บรรยากาศในสถานที่ถ่ายทำทั้งอึดอัดและกดดัน
ผู้กำกับหวังมองภาพตรงหน้าแล้วรู้สึกเหนื่อยใจจริง ๆ นี่เขากำลังทำรายการหาคู่อยู่ใช่ไหม ทำไมมีเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน
เขากลัวว่าหวังเยาจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ต่อหน้าทุกคน จึงรีบเดินเข้าไปพูดเพื่อคลี่คลายสถานการณ์
“เอาละ ทุกคนเตรียมแผนเดตของวันนี้กันได้ตามสะดวก”
“วันนี้เราแบ่งการถ่ายทอดสดออกเป็นหลายช่อง แต่ละคู่จะมีช่องของตัวเอง ผู้ชมสามารถเลือกเข้าไปดูห้องถ่ายทอดสดของคู่ที่อยากดูได้”
“อีกเรื่องหนึ่ง ขอเตือนทุกคนว่าแขกรับเชิญที่เลือกขับรถออกไปเที่ยววันนี้ เราจะติดตั้งกล้องรอบทิศทางไว้ในรถล่วงหน้า เพื่อถ่ายทำตลอดทาง ขอความร่วมมือทุกคนด้วย”
ครั้งก่อนหลินเย่กับเหวินจือหยวนใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในรถ ทำให้ภาพหายไปช่วงใหญ่ ๆ ตอนถ่ายทอดสดจึงถูกผู้ชมบ่นกันยับ
ทีมงานเข็ดจากครั้งก่อน คราวนี้เลยฉลาดขึ้น
ทุกคนพากันพยักหน้ารับทราบ
เหวินจือหยวนเห็นว่าหวังเยายังจ้องมาทางนี้อยู่ จึงเบี่ยงตัวเข้าไปใกล้หลินเย่อย่างเงียบ ๆ แล้วถามเสียงเบา
“คะแนนเสียงนั่น นายตั้งใจใช่ไหม?”
หลินเย่แสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง ตอบปัด ๆ ไปว่า
“คนเลวก็ย่อมมีสวรรค์ลงโทษ”
“ไปกันเถอะ นายจะขึ้นไปเก็บของก่อน หรือออกเดินทางเลย?”
“รอฉันแป๊บหนึ่งนะ ฉันขึ้นไปเดี๋ยวเดียว” เหวินจือหยวนบอก
“ได้”
หลินเย่รับคำ มองเหวินจือหยวนเดินขึ้นไปชั้นบน จากนั้นก็เดินไปนั่งบนโซฟาในห้องนั่งเล่น หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเตรียมดูว่าวันนี้จะไปที่ไหน
ยังคงตัดสินใจกันแบบฉุกละหุก สมกับเป็นสไตล์ของเขา
อีกด้านหนึ่ง สวี่เมิงเหยามองหวังเยาที่กำลังโกรธจัด เธอไม่เข้าใจว่าที่หวังเยาพูดเมื่อครู่ว่าหลินเย่เล่นงานเขาหมายถึงอะไร จึงถามอย่างเป็นห่วงว่า “เกิดอะไรขึ้นเหรอ พี่เยา?”