ร่างผอมบางคนหนึ่งปรากฏขึ้นที่ทางเข้าบ้าน
หญิงสาวสวมชุดเดรสสีขาวเรียบง่าย ผมยาวมัดหลวม ๆ ไว้ด้านหลังศีรษะ มีเส้นผมปรกหน้าผากหล่นลงมาแตะแก้มอย่างเป็นธรรมชาติ แต่งหน้าบางเบาจนแทบเป็นหน้าเปล่า แต่กลับสวยจนตาไม่อยากกะพริบ
คือเหวินจือหยวน
ห้องนั่งเล่นเงียบกริบไปครู่หนึ่ง
แม้แต่โจวจื่อหยางที่ปกติปากไวที่สุดยังอึ้งไปเลย อ้าปากออกไปแล้วก็พูดอะไรไม่ออก
ตัวจริงสวยกว่าในจออีก
ไม่ใช่ความสวยแบบรุกรานที่แสบตา แต่เป็นแบบยิ่งมองยิ่งสบายตา มีคาแรกเตอร์ทั้งแบบมีระยะห่างและอบอุ่นในเวลาเดียวกัน
เหวินจือหยวนเข็นกระเป๋าเดินทางใบเล็กเข้ามา สายตากวาดผ่านคนทั้งหลายในห้องนั่งเล่น ยิ้มบาง ๆ แล้วเอ่ยเสียงนุ่มใส
“สวัสดีทุกคน ฉันเหวินจือหยวน ขอโทษด้วยนะ มาสายไปนิดหน่อย”
คอมเมนต์สดระเบิดยับทันที
“อาาาาาเหวินจือหยวน!! พี่สาวสวยจั๊บ!!”
“หน้าเปล่ายังเท่ขนาดนี้?? นี่แหละความหล่อระดับท็อปสตาร์!”
“ช่วยด้วย ยิ้มแล้วแท้งเลย ฉันผู้หญิงยังหัวใจเต้นเลย”
“โจวจื่อหยางอึ้งค้างเลย 55555 รีแอคชันของจริง”
“เดี๋ยวนะ แล้วหลินเย่ล่ะ? หลินเย่รีแอคยังไง? อยากดูรีแอคของเขามากที่สุด!”
กล้องตัดไปที่หลินเย่อย่างจังหวะพอดี
หลินเย่เงยหน้าขึ้นมองประตูทางเข้าหนึ่งครั้ง
โอเค มีคนมาทำงานเพิ่มอีกคน
แล้วก็หลับตากลับไปเผลอไผลต่อ
คอมเมนต์สด
“???”
“แค่นี้เหรอ???”
“หลินเย่นี่มันได้ไหมเนี่ย! นั่นน่ะเหวินจือหยวนนะเว้ย!”
“คนอื่นอึ้งกันทั้งห้อง นี่เงยหน้าขึ้นดูแค่ครั้งเดียว??”
“ไม่ใช่ แล้วเขามาทำอะไรในรายการนี้กันแน่?? นี่มันรายการหาคู่นะพี่หนุ่ม!”
เหวินจือหยวนเองก็สังเกตเห็นหลินเย่ที่นั่งอยู่มุมห้องตามปกติ
สายตาที่คนอื่นมองเธอ ไม่ว่าจะเป็นความประทับใจ ความสงสัยอยากรู้ หรือทั้งประจบประแจงและเจตนาแอบแฝง
ความกระตือรือร้นของโจวจื่อหยางแฝงการโชว์ตัวอย่างตั้งใจ สายตาของเชิ่นอี้เชินมีทั้งความชื่นชมและความเกรงใจอยู่บ้าง ส่วนสายตาของสฺวีเมิงเหยากลับแฝงการเปรียบเทียบและความระแวงอันละเอียดอ่อน
มีเพียงผู้ชายคนนี้เท่านั้น
เงยหน้ามองเธอครั้งเดียวแล้วก็เอาสายตากลับไป สงบนิ่งราวกับเห็นเฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่ง
ไม่มีความประทับใจ ไม่มีการประจบ แม้แต่ความอยากรู้ยังไม่มี
แค่… มองแวบหนึ่งธรรมดา ๆ
เหวินจือหยวนขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย
คนคนนี้ น่าสนใจอยู่เหมือนกันนะ
เธอไม่ได้คิดอะไรต่อ เข็นกระเป๋าเดินไปที่โซฟา กวาดสายตามองหาที่นั่งรอบหนึ่ง
โจวจื่อหยางรีบขยับตัวไปข้าง ๆ ทันที ตบตรงที่ว่างข้างตัวเบา ๆ ยิ้มสดใส
“พี่จือหยวนครับ นั่งตรงนี้ นั่งตรงนี้เลย!”
สฺวีเมิงเหยาก็เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม
“พี่จือหยวน มานั่งฝั่งนี้สิ ฉันขยับให้”
ทั้งสองต่างแย่งกันสานสัมพันธ์กับเหวินจือหยวน
เหวินจือหยวนยิ้มแต่ไม่ตอบรับคำใด สายตากวาดไปยังมุมห้อง
ข้าง ๆ หลินเย่ยังมีที่ว่างอยู่ที่นั่งหนึ่ง
เธอเข็นกระเป๋าเดินตรงไป แล้วนั่งลงข้างหลินเย่
ระยะห่างไม่ใกล้ไม่ไกล พอดีระยะสังคมที่สบาย ๆ
เหวินจือหยวนเอียงหน้าถามขึ้นหนึ่งครั้ง
“เป็นไรไหมที่ฉันนั่งตรงนี้?”
หลินเย่สติกลับมา มองหน้าเธอหนึ่งแวบ แล้วส่ายหน้า
“ตามสบาย”
แล้วก็กลับไปเผลอไผลต่อ
คอมเมนต์สด
“……”
“เหวินจือหยวนนั่งข้างหลินเย่เองเลยเหรอ??”
“หลินเย่: ตามสบาย / ฉัน: ???”
“เขาไม่รู้หรอกมั้งว่าคนที่นั่งข้างเขาเป็นใคร! นั่นเหวินจือหยวนนะเว้ย!”
“ขำตาย คนอื่นแย่งกันนั่งใกล้เหวินจือหยวน นี่กลับกัน คนอื่นเดินมาหา ได้แค่คำเดียวว่าตามสบาย”
“คนนี้ชิลจริงหรือแสร้งกันแน่?”
“ฉันว่าเขาไม่แคร์จริง ๆ …สายตานั่น มองเทียบเท่าต้นไม้ริมถนนเลย”
ทั้งโจวจื่อหยางและสฺวีเมิงเหยาอึ้งไปพักหนึ่ง
เหวินจือหยวน… เลือกนั่งข้างหลินเย่เอง?
เธอสนใจหลินเย่เหรอ?
ใจโจวจื่อหยางสะดุ้งเฮงซวย
แต่ก่อนคิดว่าหลินเย่แค่มหาเศรษฐีจุติที่กลัวสังคม ไม่น่ากลัว ที่ไหนได้เหวินจือหยวนนั่งข้างเขาเองเฉย ๆ สถานการณ์มันเริ่มไม่ชอบแล้ว
สีหน้าสฺวีเมิงเหยาก็เปลี่ยนไปนิดหนึ่ง
แต่แรกเธอยังวางแผนจะเข้าหาหลินเย่ให้สนิท เพราะอีกฝ่ายเป็นเจ้าชายมหาเศรษฐีของจริง ผลลัพธ์เหวินจือหยวนกลับเดินไปนั่งฝั่งหลินเย่เสียแล้ว
ก็จริงอยู่ ทายาทตระกูลมหาเศรษฐีคู่ท็อปสตาร์สาว ฟังแล้วก็เข้าคู่กันดีอยู่หรอก
สฺวีเมิงเหยาขบริมฝีปากเบา ๆ รู้สึกขัดใจนิดหน่อย
ส่วนเชิ่นอี้เชินไม่มีรีแอคอะไร เพียงนั่งเงียบ ๆ สายตาคราว ๆ หล่นบนตัวเหวินจือหยวนแล้วก็เลื่อนไปอย่างรวดเร็ว
เหวินจือหยวนนั่งลงแล้วก็ไม่พูดนำอีก เงียบ ๆ รอเกสต์ที่เหลือ
เธอรู้สึกได้ว่าออร่าของคนข้าง ๆ สะอาดมาก
ไม่พยายามเข้าใกล้แบบตั้งใจ ก็ไม่รู้สึกตัวและห่างเหินให้เห็น เพียงนั่งเงียบ ๆ ตรงนั้น เหมือนผิวน้ำแห่งหนึ่งที่ไร้คลื่นลม
ความรู้สึกแบบนี้สบายจริง ๆ
อยู่วงการบันเทิงมาหลายปี เธอเจอคนที่เดินเข้ามาหาพร้อมเป้าหมายแอบแฝงนับไม่ถ้วน กลับกันท่าทีไร้คลื่นลมแบบนี้ต่างหากที่ทำให้เธอผ่อนคลาย
ชั่วขณะนั้น บรรยากาศในห้องนั่งเล่นเริ่มละเอียดอ่อนขึ้นมา
โจวจื่อหยางเป็นคนแรกที่กลับตัวทัน กลับมาเล่นบทเซียนสังคมต่อ รีบเปิดบทสนทนากับเหวินจือหยวนอย่างกระตือรือร้น
“พี่จือหยวนครับ ผมชอบเรื่อง ‘รักใต้แสงดาว’ ที่พี่แสดงมาก ฝีมือการแสดงสุดยอดเลย ผมดูย้อนไปสามรอบแล้ว!”
เหวินจือหยวนยิ้มอย่างสุภาพ
“ขอบคุณค่ะ ดีใจที่คุณชอบ”
สฺวีเมิงเหยาก็เอียงตัวเข้ามาถาม
“พี่จือหยวนคะ ทำไมถึงคิดมาออกรายการหาคู่คะ เราทุกคนเซอร์ไพรส์มากเลย”
เหวินจือหยวนตอบสั้น ๆ ไม่พูดให้ลึก
“อยากพักผ่อนหน่อย เปลี่ยนบรรยากาศ”
สฺวีเมิงเหยายังอยากถามต่อ แต่เหวินจือหยวนเอียงหน้าไปมองนอกหน้าต่างแล้ว ชัดว่าไม่อยากต่อประเด็นนี้
สฺวีเมิงเหยาเจอของกันจนรู้สึกเขิน จำใจหุบปาก
คอมเมนต์สด
“สฺวีเมิงเหยาเขินจัง 55555”
“เหวินจือหยวนอ่อนโยนแต่ก็มีระยะห่างจริง ๆ ไม่อยากคุยก็ไม่คุยเลย”
“คุ้มชื่อท็อปสตาร์จริง ออร่าอยู่ตรงนั้นเอง”
“สังเกตกันมั้ย เหวินจือหยวนกับใครก็สุภาพ แต่มีความเหินห่างอยู่ในตัว ยกเว้น… เอ๊ะ ไม่ใช่แหละ เขาก็เหินห่างกับหลินเย่เหมือนกัน”
“หลินเย่ต่างหากยิ่งเหินกว่า สองคนนั่งด้วยกันเหมือนก้อนน้ำแข็งสองก้อน”
“55555 น้ำแข็งคู่น้ำแข็ง เชียร์คู่นี้ก่อนเลยแล้วกัน!”
หลินเย่ไม่รู้เลยว่าตัวเองถูกจับจับคู่ไปแล้ว
เขานั่งอยู่ตรงนั้น ในหัวยังวนคิดแต่ว่า
เที่ยงนี้กินอะไรดี?
อาหารในบ้านหลังนี้จะกินได้มั้ย?
บ่ายมีภารกิจมั้ย? ไม่มีเนี่ย กลับเข้าห้องไปนอนได้ป่ะ?
อีก 30 วันเมื่อไหร่จะหมดซะที?
เรื่องที่พวกเขาคุยกันนั้นไม่ได้ฟังเลยสักนิด
เหวินจือหยวนเอียงหน้ามองเป็นครั้งคราว ก็จะเห็นสายตาหลอ ๆ ของคนตรงข้าม
เผลอไผลจริง ๆ
ไม่ใช่แสร้ง แต่เหม่อจริง ๆ ไม่รู้วิ่งไปคิดเรื่องอะไร
เหวินจือหยวนแทบจะหัวเราะออกมา
คนคนนี้ ทำไมถึงได้เหมือนท่อนไม้เนี่ย?
ผ่านไปอีกสักพัก เกสต์สาวสองคนสุดท้ายก็มาถึง
คนหนึ่งชื่อซูม่าน์ ครูสอนเต้น นิสัยร่าเริงขี้เล่น เพิ่งเดินเข้ามาก็พูดไม่หยุดปาก อีกทั้งเริ่มสนทนากับโจวจื่อหยางได้อย่างรวดเร็ว
อีกคนชื่อเจียงหว่าน์ นักออกแบบ ออร่าเย็น ๆ พูดน้อย คล้ายเชิ่นอี้เชินอยู่ไม่น้อย
บวกกับเกสต์ชายคนสุดท้ายที่มาช้าที่สุด ลู่เจ๋อ โค้ชฟิตเนส หุ่นดี สายแสงแดดสดใส
เกสต์ทั้ง 8 คน ครบแล้ว
ชายสี่ หญิงสี่
ครบตัวแล้วห้องนั่งเล่นก็ร้อนระอุทันที
โจวจื่อหยางกับลู่เจ๋อสองเซียนสังคมช่วยกันอุ่นบรรยากาศ ซูม่าน์อยู่ข้าง ๆ เกา้เก้อกันสนุก เสียงหัวเราะไม่ขาดสาย
สฺวีเมิงเหยาแทรกขึ้นมาเป็นบางครั้ง ตั้งใจโชว์ตัวเต็มที่
เชิ่นอี้เชินกับเจียงหว่าน์พูดน้อย แต่ก็มีตอบโต้บ้างเป็นบางครั้ง
มีเพียงหลินเย่กับเหวินจือหยวนเท่านั้น
คนหนึ่งนั่งเผลอไผลอยู่มุมห้อง อีกคนนั่งเงียบ ๆ ยิ้มน้อยยิ้มหน่อยเป็นคราว ๆ ต่างก็แทบไม่พูด
สไตล์ต่างจากคนอื่นสิ้นเชิง
คอมเมนต์สดเริ่มกันเองเต็มไปหมดแล้ว
“คนอื่นมาหาคู่ หลินเย่นี่เหมือนมาทำงานปนเบื่อมากกว่า”
“เหวินจือหยวนก็ชิล สองคนนั่งด้วยกันเหมือนคนนอกสองคน”
“สองคนนี่มาออกรายการหาคู่กันจริงเหรอ?”
“คู่จิ้นสายชิล 55555”
“ดูหลินเย่สิ นั่งมานานเป็นชั่วโมงแล้ว พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว เหม่อตลอด”
“กลัวสังคมของจริงแล้ว มันคือไม่ถนัดเรื่องเข้าสังคมจริง ๆ อ่ะ”
หลินเย่ไม่รู้อะไรเลยเรื่องพวกนี้
นั่งจนเอวเริ่มปวด ๆ เปลี่ยนอิริยาบถแล้วก็เผลอไผลต่อ
วันแรกของการมาทำงาน แค่นี้ก็เริ่มรอเลิกงานอยู่แล้ว