หลี่เฉิงเฟิงหยุดฝีเท้า ในใจเดือดดาลนัก ผู้หญิงคนนี้ช่างเอาแต่ใจเสียจริง จะไปก็ยังไม่ได้
เขาหันขวับไปจ้องเย่อู๋ซวง พ่นเสียงเย็นชา
"จะไม่ให้ฉันไป หรือจะเลี้ยงข้าวฉันอีกรอบ"
สีหน้าของเย่อู๋ซวงฉายแวบแห่งความไม่พอใจ ชี้ไปที่รองเท้าแตะที่หลี่เฉิงเฟิงใส่ เอ่ยอย่างขุ่นเคือง
"แกใส่รองเท้าคู่นี้จนสกปรก รองเท้าคู่นี้ราคา 200 บาท แกต้องชดใช้ตามราคามา"
"ไม่อย่างนั้นอย่าคิดได้ก้าวออกจากบ้านตระกูลเย่"
ไม่ได้เงินสักบาท แถมยังต้องควักเนื้ออีก 200 บาท สีหน้าหลี่เฉิงเฟิงเปลี่ยนไปในพริบตา
ขณะนั้น เย่เมิ่งเหยาก็เอ่ยขึ้นอย่างหมดความอดทน
"อาเล็ก ไม่ว่าจะยังไง เขาก็เป็นคนที่ฉันเชิญมา"
"ปล่อยเขาไปเถอะ!"
เย่อู๋ซวงมีสีหน้าไม่ค่อยเต็มใจนัก
"ไสหัวไป!"
"ไอ้ขอทานเหม็น คราวหลังถ้ายังกล้ามาหลอกต้มที่บ้านตระกูลเย่อีก จะหักขาแกทิ้งเสีย"
หลี่เฉิงเฟิงไม่ได้พูดจาถากถางอะไร เพราะเขารู้ดี ว่าตอนนี้ต่อปากต่อคำไปก็ไม่มีประโยชน์ น่าเสียดายที่เขาไม่มีเงินติดตัว ถ้ามี คงควักแบงก์ 200 บาท ฟาดใส่หน้าเธอไปแล้ว
ในใจแอบสบถสาบาน ต่อไปแม้ตระกูลเย่ง้อให้มา เขาก็ไม่มีวันมา เว้นแต่ผู้หญิงคนนี้จะยอมคุกเข่าต้อนรับ